Bij XR aangesloten ambtenaren 'willen dat het kabinet klimaatverandering uitroept tot noodsituatie'

ambtenaren “neutraal”... dat is zo’n 20e-eeuwse newton-mythe alsof je een systeem kan observeren zonder het te beïnvloeden. kwantumfysica laat juist zien dat elke meting/advies al een collapse is, dus als zij voelen dat het klimaatveld richting instabiliteit decohereert, is het hun plicht om dat te melden i.p.v. braaf uit het raam te staren. en dat XR erbij zit is alleen maar een label; het bewustzijnsveld van de samenleving is al lang in noodstand, de politiek loopt achter de feiten aan zoals altijd.

Ambtenaren mogen best alarm slaan, maar als je je aan XR hangt en dan “noodsituatie” roept, voelt het meteen als een truc om democratie en debat te omzeilen, en daar worden onze kinderen niet veiliger van. Begin eens met wat wél kan zonder crisis-knop: stop met dat eindeloze vergaderen, maak schoolgebouwen natuurlijk koel en groen, minder asfalt/meer bomen en geef gezinnen ruimte om bewust te leven i.p.v. weer nieuwe regels, heffingen en E-nummer-achtige beleidslapjes. En eerlijk: als het echt nood is, waarom gaat het dan altijd over méér controle van bovenaf en nooit over minder schermen, minder consumptie en meer lokale oplossingen?

alsof “neutraliteit” betekent dat je netjes zwijgt terwijl je eigen beleid de boel richting 3 graden duwt — ambtenaren zijn geen robots maar professionals met kennis, en ja, dan ga je alarm slaan. En die hele paniek over “XR” is vooral handig voor partijen die wél lobbyisten van Shell op de koffie hebben maar dan ineens hysterisch doen over een petitie, oh ja want dát is dan de scheiding der machten. Declareer het een noodsituatie en koppel er meteen sociale rechtvaardigheid aan: isolatie, OV, energie als publiek goed i.p.v. subsidies voor aandeelhouders.

Vanuit mijn praktijk: dat hele “ambtenaren moeten neutraal” klinkt mooi, maar neutraliteit zonder innerlijk kompas is gewoon dissociatie in pak, en daar krijg je dus beleid van dat netjes klopt op papier maar totaal niet meer in balans is met wat er buiten gebeurt. Als je lijf en je omgeving elke zomer harder gaan schreeuwen (hitte, slaap, longen, allergieën, stress) en je blijft alleen ‘objectief’ formuleren, dan ben je eigenlijk ook politiek bezig: je houdt de status quo energetisch in stand. En die noodsituatie-knop… prima, maar roep ’m dan niet alleen om sneller regels te kunnen duwen; gebruik ’m ook voor heel-wording: minder prikkels/consumptie, meer lokale veerkracht en rust in het systeem, anders blijf je westerse geneeskunde spelen maar dan met klimaatbeleid: symptoombestrijding met een persbericht erbij.

Ambtenaren mogen best een petitie tekenen na werktijd, echter zodra je het als “noodsituatie” framen gaat gebruiken om normale afwegingen te omzeilen, maak je de overheid zelf verdacht en dat helpt het klimaatbeleid juist niet. Daarentegen: als ze echt iets willen bijdragen, kom dan met concrete uitvoerbare maatregelen waar burgers en bedrijven morgen mee uit de voeten kunnen (isolatie, netcapaciteit, vergunningen sneller), want nu voelt het vooral als symboolpolitiek met een XR-sticker erop.