Bij de helft van de gedode vrouwen is (ex-)partner in beeld als dader

Dit bevestigt vooral dat geweld tegen vrouwen meestal niet uit een donker steegje komt, maar uit een relatie waarin controle en escalatie al langer spelen. Dan heb je weinig aan campagnes die alleen zeggen dat slachtoffers eerder hulp moeten zoeken; politie, huisarts en hulpverlening moeten signalen ook daadwerkelijk kunnen verbinden en opvolgen. En graag voorzichtig met de kop: “verdachte of dader” is statistisch begrijpelijk, juridisch wel een wereld van verschil.

Opvallend is dat de cijfers vooral laten zien hoe belangrijk de periode vóór het fatale geweld is. Als familie, buren, huisarts of school al eerder iets signaleren, moet informatie niet telkens opnieuw bij nul beginnen door privacyregels of langs elkaar heen werkende instanties. Privacy beschermt mensen, maar mag geen excuus worden om bekende risico’s steeds opnieuw te missen.

Ach ja, na zo’n relatiebreuk begint voor sommige vrouwen juist de gevaarlijkste periode. Dan moeten adresgegevens, omgang met kinderen en meldingen bij politie en hulpverlening niet los van elkaar blijven liggen. Eén boze ex kan al genoeg zijn om wekenlang bang te zijn.

Dat het totale aantal moorden daalt is goed nieuws, maar voor vrouwen blijft de eigen voordeur helaas vaak geen veilige plek. Misschien moeten we naast straf en hulpverlening ook veel eerder investeren in programma’s voor mannen die controleverlies, jaloezie of dreigend gedrag laten zien; wachten tot er aangifte of een crisis is, is simpelweg te laat.

Wat in deze cijfers ontbreekt, is hoeveel meldingen vooraf al bekend waren en wat daar vervolgens mee is gedaan. Anders blijven we achteraf patronen benoemen, terwijl je juist wilt weten op welk moment het systeem had kunnen ingrijpen en waarom dat niet gebeurde.