Beroemde historicus veegt vloer aan met Nakba-herdenkers

die hele wedstrijd “wie heeft de ergste pijn” maakt iedereen harder en onze kinderen kijken mee en leren: je moet schreeuwen om gezien te worden. je hoeft de Holocaust niet te kopiëren om te erkennen dat mensen in 1948 hun thuis kwijt raakten en generaties lang ontheemd zijn, dat is óók echt. maybe wat minder Telegraaf-soundbites en wat meer bewust luisteren naar wat herdenken eigenlijk betekent, voor gewone families.

Morris doet hier een klassieke verschuiving: hij maakt er “geen genocide dus klaar” van, terwijl Nakba voor veel mensen juist gaat over verdrijving, land kwijt, familiearchieven weg, en daarna decennia administratieve muur op muur. Enerzijds heeft hij gelijk dat Holocaust-vergelijkingen dom en historisch lui zijn, anderzijds is “vrijwillige emigratie” ook zo’n woordtrucje: als je dorp wordt aangevallen en je hoort over Deir Yassin, dan is vertrekken niet echt een vakantiekeuze hè. Wat me vooral stoort: Telegraaf maakt er weer een boksring van met één sterhistoricus als scheidsrechter, terwijl de kernvraag sociaal is: wie mag rouwen in het openbaar zonder dat het meteen als staatsbedreiging wordt geframed. En ja, die “feitenvrij”-roep is ook lekker makkelijk als je zelf al jaren schuift van archiefwerk naar opiniemakerij, dat zie je bij meer conflict-kenners: eerst nuance, later vooral kampvuurpraat voor je eigen achterban.

Die “tienduizend” van de organisatoren is ook zo’n getal waar iedereen braaf mee gaat gooien, terwijl niemand even rekent met route, dichtheid en foto’s. En Morris kan gelijk hebben dat Holocaust-vergelijkingen historisch lui zijn, maar “vrijwillige emigratie” in een oorlog is net zo’n semantisch trucje: als er kogels vliegen is je keuzevrijheid ineens heel klein. Het probleem is dat beide kampen doen alsof één label (genocide / geen genocide) de hele discussie afhandelt, lekker makkelijk scoren en weer door.