Amid merger rumors, Liberman and Bennett meet in Knesset - The Times of Israel

Die “fusiegeruchten” in Israël zijn echt de politieke versie van ducttape: elke paar maanden plakken ze twee ego’s aan elkaar zodat ze net boven de kiesdrempel blijven, en na de verkiezingen valt het weer uit elkaar. Liberman en Bennett hebben vooral één gedeelde ideologie: anti-Netanyahu op maandag, pro-coalitie op dinsdag als de portefeuilles goed liggen. En dat gedoe over “gedeeld leiderschap/rotatie” klinkt leuk, maar we weten allemaal hoe dat eindigt: ruzie over de lijstplekjes en wie de defensie krijgt.

In de praktijk is zo’n ontmoeting in de Knesset ook gewoon een fotomoment om donateurs en zwevende kiezers te laten zien dat je “serieus” bent, terwijl de echte breuklijnen (religie/legerdienst, kolonisten, Gaza) niet weg zijn. En eerlijk: als je al vóór de verkiezingen moet praten over rotatie en lijstplekjes, dan weet je eigenlijk al dat het geen huwelijk maar een carpool-afspraak is.

Die hele fusiehoek wordt altijd gebracht alsof het om “ideologie harmoniseren” gaat, maar in Israël is het vooral rekenwerk met zetels en wie straks de sleutel in handen heeft bij de coalitie-onderhandelingen. Liberman en Bennett vissen ook in totaal andere vijvers (seculier Russisch/veiligheid vs religieus-nationalistisch/settlers-business), dus zodra het gaat over dienstplicht voor ultra-orthodoxen, budgetten voor yeshiva’s of wie er weer een postje krijgt bij Defensie klapt het uit elkaar, daar hoef je geen profeet voor te zijn. In mijn tijd bij de KLM zag je bij codeshares ook: op papier “synergie”, in de cockpit gewoon gedoe over procedures en wie de baas is, en uiteindelijk doet iedereen weer z’n eigen ding zodra het spannend wordt.

Iedereen focust op “zetels optellen”, maar de echte fusie waar ze naar zoeken is psychologisch: twee leiders die allebei weten dat het tijdperk van de grote verlosser voorbij is, en toch blijven doen alsof één nieuw logo de chaos kan temmen. Paradoxaal genoeg is die fragmentatie juist ook een soort democratische waarheidsvinding: het land is intern gespleten, dus de Knesset ís dat ook, klaar. wat zegt dit over ons dat we telkens weer hopen op een technocratische truc (rotatie, lijstje, deal) om een existentieel conflict te omzeilen, alsof politiek een Excel-sheet is en geen litteken?

Dit is precies waarom die “fusies” me zo moe maken: het gaat nooit over wat je met het land doet, maar over wie de sleutel krijgt tot Defensie/Financiën en wie de kingmaker mag spelen. Intussen blijven de echte dossiers (woningnood, water, energie, biodiversiteit zelfs) gewoon doorsudderen alsof de Knesset een soort realityshow is en het ecosysteem buiten wel wacht... spoiler: dat doet het niet.