Amerika koestert zijn geschiedenis, Nederland verstopt de zijne - EWmagazine.nl

Amerikanen zetten hun geschiedenis graag op een voetstuk, maar vergeten daarbij soms de minder fraaie hoofdstukken. Nederland doet eerder alsof geschiedenis een ongemakkelijk familiealbum is dat je alleen bij hoge uitzondering tevoorschijn haalt; daar mag best wat meer zelfvertrouwen en kennis tegenover staan. Een verleden zichtbaar maken is trouwens iets anders dan elk nationaal symbool kritiekloos verheerlijken.

Amerika maakt van geschiedenis vaak een nationaal verhaal, maar dat verhaal is ook zorgvuldig geselecteerd en commercieel verpakt. Nederland verstopt niet zozeer zijn verleden; we zijn vooral bang om er een duidelijke betekenis aan te geven, terwijl je juist meerdere waarheden naast elkaar kunt laten bestaan. Dat voelt eerlijker dan één vlag en één heldenverhaal.

Misschien zit het verschil ook in de inrichting van de openbare ruimte. In Amerika struikel je bijna over historische plaquettes, musea en monumenten, terwijl je in Nederland soms langs een eeuwenoud gebouw fietst zonder te weten waarom het daar staat. Geschiedenis hoeft geen nationale borstklopperij te worden, maar als je haar onzichtbaar maakt, laat je vooral jongeren met een leeg verhaal achter.

Geschiedenis zit niet alleen in standbeelden en plaquettes, maar ook in familienamen, straatnamen en verhalen die thuis wel of juist niet verteld worden. Misschien moeten we minder bezig zijn met verstoppen of verheerlijken en meer ruimte maken voor álle stemmen, ook die van mensen die vroeger niet in de schoolboeken voorkwamen. Dat geeft pas echte verbinding met het verleden.