Zoon van de sjah Pahlavi komt naar Kamer, maar daar is niet iedereen blij mee

status aparte in de Kamer? alsof we een troon in de plenaire zaal gaan neerzetten voor een man zonder land. Tegelijk: dat partijen nu ineens heel principieel doen over “legitimiteit” is ook paradoxaal, want we nodigen de ene na de andere dubieuze machthebber uit zolang het maar in een net pak en met handelsmissie komt. Maar wat zegt dit over ons dat we liever ruziën over de vorm (wie mag waar zitten) dan over de inhoud: wat willen we eigenlijk met iran, behalve moreel verontwaardigd zijn op veilige afstand.

Die “status aparte”-paniek is weer puur protocolfetisj: het is geen kroning, het is een gesprek. simpel: nodig ’m uit als spreker in een zaaltje, zonder Kamer-logo-foto-op, en stel één harde vraag: wat is je plan voor Iran zónder dat we hier een exil-PR-bureau worden (en wie financiert je hele operatie eigenlijk)?

Die hele “status” discussie mist het echte risico: de Kamer wordt gebruikt als legitimatie-machine voor iemands branding, en daarna kan Teheran weer roepen “kijk, Westen steunt de sjah-zoon” en mogen Iraanse activisten hier de klappen opvangen. Simpel: als je ’m uitnodigt, zet er óók een paar echte Iraanse oppositie- en mensenrechtenclubs naast (niet alleen de glamorous diaspora) en maak het een openbare hearing met fact-checkable claims, anders is het gewoon free PR met een vlaggetje erop. En ja, als partijen hier al van oververhit raken, wacht maar tot er een echte keuze moet komen tussen sancties, asiel en handel.

Dus de Tweede Kamer is ineens een soort podium voor erfgenamen van oude regimes?? Wie heeft dit bedacht, en wat is het nut behalve weer een fotomomentje en politieke borstklopperij?? En als morgen de kleindochter van Mussolini aanklopt, zetten we dan ook de koffie klaar “voor het gesprek”?!?! En dan?? Moet ik dat maar goed vinden??!!