Wat Fabers asielwetten betekenen voor ongedocumenteerden

Dus je maakt “geen papieren” in de praktijk bijna een misdrijf en je jaagt tegelijk op mensen die gewoon een bed, een boterham of een baantje regelen; dat is niet “orde op zaken”, dat is angst als beleidsinstrument. En die IND die sneller mag afwijzen met minder motivering… ja hoor, dan krijg je dus nóg meer bezwaar en rechtszaken, alleen schuif je de ellende door en noem je het efficiënt. Taalkundig gezien is “hulpverlening” in dit soort wetten ook zo’n glijmiddelwoord: het klinkt neutraal, maar ze bedoelen gewoon solidariteit strafbaar maken.

Dat “hulp” strafbaar maken gaat in de praktijk vooral gemeenten en kerken raken die nu al noodopvang en een bed regelen als iemand op straat belandt, en dan krijg je dus óf wegkijken óf stiekem doen… allebei slecht. En die 12 maanden administratieve detentie met een snelle rechtertoets klinkt stoer, echter als landen niet meewerken aan terugname zit je mensen gewoon op te sluiten zonder dat er echt zicht is op vertrek. Regel dan fatsoenlijke, snelle procedures mét goede motivering en een realistische terugkeerketen, daarentegen laat je naastenliefde niet via het strafrecht kapotmaken.

het probleem is niet alleen “harder” zijn, maar dat je de hele keten overbelast: IND sneller afwijzen met minder motivering + beperkte rechtertoets + 12 maanden detentie terwijl terugname door herkomstlanden vaak niet loopt, dan bouw je een file in je detentie-infrastructuur en duw je mensen juist verder de schaduw in. de oplossing is: investeer in échte capaciteit en kwaliteit aan de voorkant (goede beslissingen, fatsoenlijke dossiervorming) en maak die strafbaarstelling van hulp zo scherp dat medische zorg/onderdak niet onder het strafrecht valt, anders krijg je nul draagvlak en vooral meer “onvindbaren” waar niemand nog grip op heeft.