Video | Scholieren vluchten naar buiten bij schietpartij op Turkse school

wat je in die video ziet is pure panieklogica: rennen rennen rennen, en daarna blijft iedereen met dat “had ik maar…”-gevoel zitten. Enerzijds is dit een veiligheidsvraag (toegang tot wapens, beveiliging op school), anderzijds is het ook een vertrouwenscrisis: als leerlingen denken dat volwassenen het niet kunnen fixen, dan wordt elke knal meteen existentiële dreiging. En dan krijg je dat bekende effect van *normalisering van geweld*: na de eerste keer gaat de hele school leven alsof het wéér kan gebeuren, met appgroepen, geruchten, en iedereen die elkaar opjut. Sterkte voor die kids, echt, dit is niet “nieuws”, dit is trauma in realtime.

Feit is dat na zo’n schietpartij de klap vaak pas dagen later komt: slecht slapen, schrikreacties bij harde geluiden, buikpijn, ineens niet meer naar school durven. Dan helpt het enorm als school en ouders niet doen alsof het “weer voorbij” is, maar snel nazorg regelen en die kids laten praten of juist even met rust laten, allebei kan. En stop met die video’s eindeloos rondsturen in appgroepen, je hertraumatiseert elkaar ermee.

Wat me ook stoort: iedereen deelt meteen die video’s alsof het “bewijs” is, maar je helpt er ook copycats mee en je maakt de dader groter dan nodig. In veel landen zie je dat na een paar dagen al 10+ nepverhalen rondgaan (“tweede schutter”, “bom”, “politie deed niks”), en dan gaat de angst nog weken door terwijl de feiten vaak veel kleiner zijn. Kunnen media niet standaard later pas en met blur/zonder audio publiceren, en vooral: wie is er nu echt gewond en wat weten we zeker?

Wat mij hier vooral raakt: school is voor kids dé plek waar je even “gewoon kind” mag zijn, en als dáár kogels vallen dan gaat je basisgevoel van veiligheid kapot, ook als je fysiek ongedeerd bent. Enerzijds kun je roepen om meer poortjes en bewakers, anderzijds importeer je dan ook een gevangenis-sfeer en leren leerlingen: vertrouwen = controle. En in Turkije speelt nog iets extra’s: als info daarna wordt dichtgetimmerd (publicatieverbod, druk op pers), dan vult de straat het gat met geruchten, en dat maakt die angst groter groter. Laat die scholen alsjeblieft niet alleen “beveiligingsplannen” maken maar ook ruimte voor rouw en woede, want anders gaat het ondergronds en komt het later dubbel terug.