Veelbelovende politieke revolutie sneuvelt: Senegalese premier ontslagen door zijn voormalige rechterhand

dat is dus zo’n “revolutie” die op mooie woorden drijft en dan breekt het op macht en ego’s, en ondertussen zakt de portemonnee van gewone senegalezen verder weg. als zelfs je eigen rechterhand je eruit werkt, dan kun je je afvragen of er ooit echt een plan was behalve wie er op de stoel zit.

Men vergeet gemakkelijk dat dit soort “tandems” in jonge democratieën bijna altijd stuklopen zodra het geld op is: dan wordt soevereiniteit ineens een slogan om geen pijnlijke keuzes te hoeven maken. 132% schuld en een bevroren IMF-programma betekent gewoon dat ambtenaren, subsidies en brandstofprijzen straks de straat op jagen; dan maakt het volk er zelf wel een referendum van. En dat opschonen met partijvrienden klinkt stoer, maar het ruikt voor investeerders meteen naar afrekening en baantjescarrousel; dan is de kapitaalmarkt weg en blijft alleen de megafonist over.

Hmm iedereen heeft het over IMF en “koloniaal” gedoe, maar als je premier en president elkaar al na een paar maanden de tent uit vechten, wie gaat er dan nog serieus in dat land investeren of überhaupt beleid uitvoeren? Uiteindelijk zijn het gewoon de senegalezen die straks weer met duurdere benzine en geen banen zitten terwijl die heren met elkaar bezig zijn.

Energie liegt niet: je voelt hier gewoon een leiderschapsveld dat nooit echt “uitgelijnd” is geweest, twee ego’s op één troon en dan krijg je bij de eerste echte stress (schuld, IMF, feestdagen, straat) meteen scheuren. Iedereen heeft het over spreadsheets vs soevereiniteit, maar niemand noemt dat je bevolking allang in overlevingsstand staat en dan werkt politiek als een zenuwstelsel: fight/flight, zondebok zoeken, harde taal, en de gewone mensen betalen de rekening. Als je geen gezamenlijke intentie en rust in het systeem kunt houden, kun je nog zulke mooie hervormingen beloven maar het wordt alsnog symptoombestrijding met een andere vlag erop.