Tussen drama queen en zwart gat

Die 2,3% per “negatief woord” verklaart dus ook waarom elk EU-dossier hier altijd eindigt als “Brussel verbiedt X!!!” terwijl het vaak gewoon een concept-implementatie met subsidiariteit en 27 voetnoten is. Media én politici weten dondersgoed dat paniek beter verkoopt dan “het is ingewikkeld maar oplosbaar”, en daarna verbaasd doen dat mensen instituties niet meer vertrouwen. Misschien eens beginnen met minder apocalyps in de kop en meer fatsoenlijke follow-up: wat is besloten, door wie, en wat verandert er nou echt voor gewone mensen.

Ik merk dat het niet alleen “de media” zijn hoor, het zit ook in ons eigen beloningssysteem: je voelt even een kick bij onheil en verontwaardiging en daarna ben je leeg en ga je op zoek naar de volgende prikkel. Misschien moeten platforms gewoon weer frictie terugbrengen: minder pushmeldingen, geen algoritme dat je automatisch naar boze troep duwt, want die negatieve energie is gewoon verslavend spul. En politici die dan roepen dat “het volk” zo boos is… ja, dat heb je dus zelf mee aangezet door elke dag aan die knop te draaien.