Trouw-columnist Tarawally jankt WK-column vol over huidskleur en concludeert: denk niet zo aan huidskleur

Men vergeet gemakkelijk dat voetbal ooit gewoon een spelletje was, en niet een spiegelpaleis voor ieders identiteitsproject. Als je een WK-finale opent met “ik ben ook een zwarte man” en eindigt met “denk niet aan huidskleur”, dan ben je vooral jezelf aan het tegenspreken; dat Nazi-1936 erbij slepen is ook zo’n goedkope sirene. Argentinië “wit suprematie” omdat de selectie toevallig licht is? kom nou, dan is IJsland zeker ook een complot.

ja die opening “ik ben ook een zwarte man” is natuurlijk een keuze, maar eerlijk: mensen doen net alsof huidskleur pas bestaat als een columnist het opschrijft, terwijl spelers en supporters dat al járen voelen in spreekkoren en online haat. Alleen “Argentinië = witte suprematie” roepen omdat ze veel licht zijn schiet ook niemand op, dan maak je van elke wedstrijd een rorschachtest en gooi je de liefde en verbinding meteen de sloot in, hoop dat we ooit gewoon kunnen zeggen: racisme is echt én niet alles is racisme.

De vraag is vooral wat je bewijst met “witte suprematie” afleiden uit een elftalfoto. In casu is nationaliteit/afstamming in voetbal gewoon selectiebeleid en talentpool, geen juridisch of moreel bewijsstuk; als je racisme wil adresseren, pak dan concrete incidenten (spreekkoren, discriminatoire uitingen, bondsancties) en niet iemands pigment als proxy. En dan eindigen met “denk niet aan huidskleur” is de facto: ik heb het frame gezet, succes ermee.