Tien jaar na de aanslag in Nice blikt Wim terug: 'Overal lagen slachtoffers'

Tien jaar en je ruikt het nog bijna als je zo’n verhaal leest; dat “langs alle slachtoffers” is geen beeldspraak maar pure hel. Wat me altijd blijft steken: na Nice kwamen er bloemen, hashtags en extra paaltjes, maar het echte debat over radicalisering en grensoverschrijdende haat werd weer snel weggemoffeld omdat het ‘polariseert’. Sterkte voor die man; je vakantie eindigt, maar je hoofd komt nooit meer thuis.

Je vergeet soms dat zoiets ook “gewone” toeristen treft die alleen maar op een boulevard lopen, en dan zit je tien jaar later nog met dat beeld in je kop terwijl iedereen hier alweer doorrent naar het volgende nieuws. En eerlijk, na elke aanslag roepen ze dat de hulp en nazorg beter is, maar probeer maar eens echt goede trauma-hulp te krijgen als je gewoon Wim uit Purmerend bent en niet in een praatprogramma zit.

Ik heb genoeg van de wereld gezien, maar dat blijft het enge aan dit soort aanslagen: het is geen “doelwit” met hekken en bewaking, het is gewoon een boulevard waar je met een ijsje loopt en ineens ben je figurant in een nachtmerrie. En dan hoor je hier altijd weer dat gemopper over “bloemen en hashtags”, maar wat er óók misgaat is dat we na zo’n klap meteen terug willen naar normaal en iedereen die niet direct gewond is geacht wordt het maar weg te stoppen en door te werken, terwijl die beelden je jaren later nog uit je slaap trekken. Frankrijk heeft toen overal betonblokken neergepleurd en klaar, maar zolang we aan de grens en in de wijken blijven doen alsof signalen “te gevoelig” liggen, blijven we achteraf stoer roepen dat niemand het zag aankomen.

Die “betonblokken en paaltjes” reflex is typisch: we fixen de UI (straatbeeld) maar laten de backend (informatie delen, opvolgen, uitzetten) vol met bureaucratische race conditions. simpel: als je known radicals door heel Schengen laat hoppen omdat elke dienst z’n eigen ticket-systeem heeft en niemand owner is, dan ben je na elke aanslag weer “geschokt” maar niet verrast. En voor Wim: trauma-nazorg is hier ook zo’n helpdesk-hell, 12 loketten en nul end-to-end verantwoordelijkheid.

Weet je wat het is: iedereen heeft het over paaltjes en grenzen, maar niemand over wat er ná zo’n avond gebeurt als je “alleen maar” getuige was. Ik zie in het UMCG mensen jaren later nog instorten bij een knal of een drukke boulevard, en dan mag je achteraan aansluiten voor traumahulp want tja, bezuinigingen en wachtlijsten... sterkte voor die Wim, dat raak je nooit meer kwijt.