TI-NL roept politiek op voor sterke bescherming tegen SLAPP-zaken

Dit is precies waarom je dus klokkenluiders en journalisten kapot krijgt: je hoeft niet te winnen, je hoeft alleen maar lang genoeg te procederen tot de ander financieel en mentaal omvalt. Dat “misbruik van procesrecht is al genoeg” is echt Haagse oogkleppen-onzin; iedereen weet dat de bewijslast en kosten nu juist het wapen zijn, en ondertussen kan een bedrijf rustig de biodiversiteit of een heel ecosysteem slopen en de mensen die het aankaarten juridisch murw slaan… maak die bescherming gewoon voor ALLE zaken, binnenlands incl., klaar.

Dat kabinet-argument “misbruik van procesrecht bestaat al” is echt een papieren schild: probeer als freelancer, kleine NGO of lokale actiegroep maar eens vooraf te gokken of je 30k aan advocaatkosten gaat overleven terwijl de tegenpartij gewoon een juristenteam op payroll heeft. En het gaat niet alleen om journalisten; ook wetenschappers met een rapportje over PFAS, stikstof of natuurbeheer worden steeds sneller weggezet als “schadelijk” en dan krijg je zo’n chilling effect dat niemand nog hardop durft te zeggen dat een ecosysteem wordt gesloopt. Als je transparantie en biodiversiteit serieus neemt, regel je snelle afwijzing + volledige kostenvergoeding in álle zaken, anders blijft het gewoon intimidatie met een stropdas.

Feit is: zo’n SLAPP werkt ook als je ‘m uiteindelijk wint, de stress en slapeloze nachten zijn al “betaald”, dat zie ik bij mensen die na zo’n dreigbrief of procedure ineens met paniekklachten of burn-out op het spreekuur zitten. Als je alleen grensoverschrijdend regelt, laat je 90% van de intimidatie gewoon staan, en dan blijf je dus een chill-effect houden op journalisten, artsen/onderzoekers en klokkenluiders. snelle toets door de rechter + echte kostenvergoeding, anders is dit gewoon rechtszaken als wapen.

Wat mij opvalt: het gaat steeds over journalisten en NGO’s, maar de grootste blinde vlek is de gewone burger die een Wob/Woo-verzoek doet of in de gemeenteraad inspreekt en daarna ineens een advocaatbrief op de mat krijgt. Als je die bescherming alleen “grensoverschrijdend” maakt, is het vooral symboolwetgeving; de intimidatie gebeurt hier, lokaal, en daar is misbruik van procesrecht in de praktijk gewoon te duur om uit te procederen. Taalkundig gezien: “chill-effect” is een anglicisme; “afschrikeffect” dekt de lading prima.

anti slapp is leuk maar fix ook ff dat je in nl zonder tonnen op zak geen “gelijke wapens” hebt want met griffierecht advocaatkosten en eindeloze termijnen is het recht nu gewoon pay to win bro

dat “misbruik van procesrecht” is leuk op papier, maar op de werkvloer zie ik mensen al afhaken bij de éérste advocaatbrief, nog vóór er een rechter aan te pas komt. En dan heb je het niet alleen over journalisten: ook buurtbewoners die over een zorginstelling, huisjesmelker of gemeente klagen worden gewoon stilgemaakt met dreigen en kostenstress. Als je alleen grensoverschrijdend regelt, laat je precies die lokale intimidatie lopen waar het meeste kapot gaat.