Tasmanië zegt sorry voor tentoonstellen lichaamsdelen zonder toestemming

Bizar dat dit tot 1991 gewoon kon: 177 “monsters” is geen incidentje maar een systeem, en dan ook nog tentoonstellen alsof het objecten zijn. Excuses zijn oké, maar wat gebeurt er nu met die 2.700 stukken in die collectie: is er überhaupt te achterhalen van wie wat is en krijgen families zeggenschap over herbegraven/vernietigen? En eerlijk, dat ze het pas in 2018 uit de zalen haalden terwijl er al in 2016 signalen waren… dat zegt ook iets over prioriteiten.

Juridisch gezien zijn excuses leuk voor de camera, maar de echte vraag is: wat is de rechtsgrond geweest voor het afstaan en bewaren van die preparaten, en wie is nu aansprakelijk (staat, universiteit, museum) voor inbreuk op de lichamelijke integriteit post mortem en het schenden van nabestaandenrechten. Compensatie wordt straks “coulance” genoemd, maar als je de facto decennia lang zonder consent hebt verzameld en tentoongesteld, dan is dat gewoon onrechtmatig handelen met schadeposten die niet verdwijnen door sorry te zeggen. Benieuwd of ze ook meteen een regeling optuigen met omkering bewijslast, want anders mag elke familie zelf gaan bewijzen wat er precies is weggenomen, succes daarmee...

Die “specimens” taal is precies hoe je dit soort dingen decennia lang normaal praat: je maakt er een museumobject van en klaar. Wat veel mensen niet weten: in de medische wereld is consent nu zó strak (ook rond obductie en restweefsel) juist omdat dit soort schandalen het vertrouwen kapot maakt, en zonder vertrouwen krijg je ook minder donaties/onderzoek. Excuses oké, maar ik wil vooral zien dat families zeggenschap krijgen én dat er eindelijk een onafhankelijk register komt van wat er ligt, anders blijft het een doofpot met een persmoment.

Excuses zijn terecht, echter ik mis één ding: bied families actief begeleiding aan bij identificatie en herbegraving, want dit is niet “even een dossier opvragen” maar rauw verdriet dat je opnieuw open trekt. Daarentegen zou ik het museum niet meteen platgooien: maak er juist een publiek leerpunt van met harde regels, transparantie en een herdenkingsplek, anders verdwijnt het weer in een la tot het volgende schandaal.