Rusland stuurt tweede olietanker naar Cuba, ondanks Amerikaans embargo

30.000 ton klinkt veel, maar reken ff: dat is grofweg ~220.000 vaten, dus voor Cuba (dat eerder rond de 100–150k vaten/dag zat) is dat hooguit dagen tot een paar weken ademruimte, geen “energiebehoefte gedekt”. En dat stuk over “internationale sanctieregimes” is verwarrend: dit is vooral een VS-embargo met secundaire sanctiedreiging, niet een VN-sanctie waar iedereen aan vastzit. Rusland doet dit natuurlijk niet uit humanitaire liefde maar om Washington te prikken; ondertussen blijft Cuba afhankelijk van olie-import en oude centrales… wanneer gaan ze daar eens serieus investeren in efficiency/zon/wind zodat zo’n tanker niet meteen een nationaal drama is?

Die tanker is niet alleen olie, het is een varend middelvingertje: “jurisdictie” is hier gewoon machtstaal met een vlag erop. En het cynische is dat Washington dit al 60 jaar “regime change” noemt, maar in de praktijk vooral gewone Cubanen leert dat politiek altijd via de stopcontacten loopt. Rusland speelt schaak met vaten, Cuba betaalt met afhankelijkheid, en wij kijken ernaar alsof het een morele soap is... wat zegt dat over ons dat we sancties nog steeds verkopen als principieel, terwijl het inherent gewoon economische oorlogsvoering is?

Amerika dat al 60+ jaar een eiland wurgt en het dan “humanitair” vindt als de lampen uitgaan — oh ja want vrijheid is blijkbaar pas echt als je geen benzine hebt. En wij in de EU doen weer lekker mee met handwringen over “sanctieregimes” terwijl we zelf fossiel blijven slurpen en dan shocked zijn dat landen olie als geopolitiek wapen gebruiken — make it make sense.