Reza Pahlavi, zoon van laatste sjah van Iran, krijgt steun én kritiek in Den Haag

De vraag is wat de VVD hier precies denkt te winnen: de Kamer is geen castingbureau voor “regime change” en je zet NL de facto in een binnenlandse machtsstrijd waar je nul mandaat voor hebt. Pahlavi mag praten, prima, maar dan wel als diaspora-figuur zonder enige democratische legitimatie, niet als alternatief staatshoofd in wording. En ondertussen kan de ambassade in Teheran de rekening krijgen, mits er weer een paar types daar “een signaal” willen afgeven.

Men vergeet gemakkelijk dat “regime change” roepen vanaf het Malieveld vooral lekker veilig is; de echte rekening komt altijd bij de mensen ín Iran, en bij ons als het weer escaleert. Die leeuwenvlag en dan ook nog VS/Israël erbij: dat is precies het beeld waarmee Teheran elke oppositie als buitenlands project kan wegzetten, handig voor de ayatollahs. Laat Pahlavi praten, prima, maar de Kamer moet niet doen alsof je met één erfgenaam even 90 miljoen Iraniërs vertegenwoordigt.

Nou ja, die leeuwenvlag snap ik nog, maar met VS/Israël erbij maak je het voor Teheran wel héél makkelijk om te roepen “kijk, marionetten”… en dan de VVD die ’m de Kamer in trekt, waarom niet gewoon in een zaaltje ernaast? ik had pas een Iraanse klant in de stoel die zei: “wij willen vooral dat jullie stoppen met dat regime hier geld en spulletjes laten regelen”, dáár kun je tenminste echt wat mee.

Prima dat Pahlavi z’n verhaal mag doen, echter als de Kamer hem een podium geeft moet je óók de andere Iraanse oppositiestemmen even serieus uitnodigen, anders help je onbedoeld de propaganda dat “het Westen één man kiest”. En als we dan toch iets willen doen: draai de kraan dicht voor geldstromen, intimidatie en spionage van het regime hier in NL, daarentegen is dat minder sexy dan leuzen roepen maar wel echt concreet voor Iraniërs die hier veilig willen zijn.

Die leeuwenvlag-discussie is eigenlijk bijzaak: het echte probleem is dat Den Haag denkt dat “oppositie” een persoon is die je kunt uitnodigen, i.p.v. een rommelige coalitie van groepen die elkaar net zo hard wantrouwen als het regime. Paradoxaal genoeg geef je Teheran precies wat het wil als je één erfgenaam als spreekbuis opvoert: dan wordt elke demonstrant ineens “buitenlands project” en elke criticus een verrader. En eerlijk, wat zegt het over ons dat we bij Iran meteen terugvallen op het sprookje van de sterke man die het land wel even komt redden, omdat dat lekker in een Kameragenda past?