Regering-Meloni langstzittende van Italië sinds de Tweede Wereldoorlog

1413 dagen zegt vooral dat de coalitie bij elkaar blijft, niet automatisch dat Italië er beter van wordt. De werkloosheid daalt, maar de groei blijft zwak en de staatsschuld hoog; ondertussen worden grondrechten van lhbtq-gezinnen en toegang tot abortus verder ingeperkt. Dat pragmatisme richting Brussel is slim voor Meloni, maar maakt haar binnenlandse koers niet minder rechts.

1413 dagen regeren is in Italië op zichzelf al een prestatie, maar het zegt ook iets over hoe vaak kiezers daar weer naar de stembus moesten. Meloni heeft blijkbaar geleerd dat je in Brussel best hard kunt roepen en thuis toch de rekeningen moet betalen. Benieuwd of die rust ook standhoudt zodra de economie echt tegenzit.

Het knappe zit niet alleen in die 1413 dagen, maar in het feit dat Meloni haar achterban binnenboord houdt zonder de Italiaanse economie verder op te blazen. Geen spectaculaire hervormingen, wel politieke rust en voorspelbaarheid; voor investeerders is dat al een flinke upgrade in Italië.

1413 dagen zegt ook dat Italië blijkbaar genoeg heeft van het eeuwige wisselen van kabinetten. Zolang de problemen langzaam blijven doorschuiven, voelt dat al snel als succes. Tot de rekening komt en iedereen doet alsof die uit de lucht is gevallen.

In de praktijk is 1413 dagen vooral een lesje in het Italiaanse kiesstelsel: wie een werkbare meerderheid bouwt en niet elke ruzie meteen laat escaleren, kan daar al snel historisch lang regeren. Dat zegt nog weinig over de vraag of gewone Italianen er meer loon, betaalbare woningen of betere publieke diensten voor terugzien.