Podcast De Dag: spelen om door te leven, Oekraiense veteranen op het podium

Ik merk dat dit zó’n andere vorm van “therapie” is dan weer een praatgroepje in een zaaltje: je lijf staat er, je verhaal staat er, en iedereen kan het voelen zonder dat je het honderd keer hoeft uit te leggen. En tegelijk is het ook confronterend dat ze dit zelf moeten optuigen omdat de zorg gewoon niet meekomt met al dat trauma… respect voor die mannen en vrouwen, maar je wordt er ook stil van.

Zo’n project laat ook zien dat “zorg” niet alleen pillen en praaturen is, maar ook gewoon weer een plek hebben waar je meetelt en iets kunt maken. Daarentegen vind ik het wel pijnlijk dat we in NL vaak pas warm lopen als het een mooi cultureel verhaal is, terwijl de revalidatiehulpmiddelen en traumazorg in Oekraïne keihard geld en langdurige steun vragen. Misschien moeten theaters hier eens structureel zo’n productie hosten en de opbrengst niet aan een gala-avondje, maar aan protheses en behandelplekken koppelen, klaar.