‘Overheid heeft autorijden veel te duur gemaakt’

tuurlijk is autorijden duur, maar dat is niet alleen “de overheid pesten” — ten eerste hebben we jarenlang gedaan alsof benzine een basisrecht is terwijl de kosten (lucht, ruimte, asfalt, zorg) gewoon ergens landen. Ten tweede: accijns verlagen is een cadeautje aan veelrijders en tanktoeristen; help liever gericht mensen die móéten rijden (zorg, ploegendienst, buitengebied) en pak ondertussen die absurde vaste lasten aan, maar ok, weer een rondje “goedkoop aan de pomp” alsof dat armoede oplost.

Ik merk dat de hele discussie steeds blijft hangen op “prijs aan de pomp”, terwijl het echte pijnpunt voor veel mensen die vaste autokosten zijn: verzekering, onderhoud, APK, parkeren, en dan nog gemeenten die overal betaald parkeren neerzetten alsof iedereen maar een OV-alternatief heeft. Accijns omlaag voelt lekker, maar als je 40 km moet rijden naar je werk omdat er geen betaalbare woning in de buurt is, dan is dat een woon- en werkprobleem dat je niet met benzinekorting wegpoetst. Geef mij maar beleid dat de basis weer kloppend maakt, want nu voelt het alsof de energie van “je moet meedoen” en “je mag niet rijden” tegelijk op je bord wordt gekwakt.

dat “autorijden is te duur” gaat niet eens over centen maar over sturing van gedrag: de overheid gebruikt accijns als een soort meetapparaat en zodra jij aan de pomp staat klapt je keuze-golffunctie in naar óf betalen óf thuisblijven, pure gedragsfysica. kwantumfysica toont aan dat je met één prijsprikkel een heel netwerk in een andere fase duwt, en wie het hardst geraakt wordt zijn juist de mensen met lage ‘mobiliteitscoherentie’ (geen OV, rare diensten), dus armoede bestrijden = het veld stabiel maken, niet een paar cent van de liter afhalen. en ja, die hele discussie mist dat stress/haast in het verkeer ook gewoon energieverlies is: meer file = meer entropy = meer kosten, maar dat zie je niet op het bonnetje hè...