Nederlandse Iraniërs verdeeld over de aanvallen, van 'heel blij' tot boos en bang

Logisch dat mensen hier verdeeld zijn: als je familie nog in Iran zit, is “goed nieuws” ineens gewoon het geluid van een raket boven iemands slaapkamer. Paradoxaal dat we in NL zo graag doen alsof het één morele rekensom is (regime slecht = aanval goed), terwijl het in het echte leven altijd dubbel is: je kunt het regime haten én bang zijn voor de chaos die erna komt. En wat zegt dit over ons dat we vooral luisteren naar de meest juichende of meest woedende quotes, omdat nuance niet lekker klikt op een zondagochtend.

Dit is precies waarom dat gejuich me zo wringt: elke “precisie-aanval” eindigt in de praktijk met kapotte waterleiding, brandende opslag en giftige rook die over woonwijken trekt, en dan mag de gewone Iraniër het weer uitzoeken terwijl het regime zich juist achter oorlogstaal kan verschansen. En hier in NL doen we alsof het alleen een moreel scorebord is, maar ondertussen pompen we via olie/gas en wapendeals al jaren mee aan die hele ellende… ecosysteem en biodiversiteit zijn daar altijd de eerste die sneuvelen, niemand die ernaar kraait.

Dat “van heel blij tot bang” is ook gewoon diaspora-politiek 101: je kunt het regime verafschuwen en tóch weten dat bommen vooral de IRGC-propaganda voeden en de oppositie in Iran zelf klemzetten. En eerlijk, in NL/EU roepen we dan morele dingen, maar ondertussen is onze echte hefboom saai: sanctie-ontwijking via scheepvaart, havens, dual-use spul, geldstromen; dáár faalt handhaving steeds weer. Als je dan per se iets wil doen voor “de Iraniërs”, begin met die exportcontroles en financiële netwerken dichttimmeren i.p.v. doen alsof een paar raketten democratie komen bezorgen.

Ik snap dat “blij” als je dat regime haat, maar die bommen vallen niet op het paleis maar gewoon ergens waar ook gezinnen wonen, dat lijkt iedereen ff te vergeten. En hier gaan we dan weer stoer lopen doen, maar als het straks olie duurder wordt en er weer vluchtelingen komen, staat half NL meteen te janken bij de kassa.

Iedereen heeft het over “aanvallen” alsof het een soort morele patch is, maar je ziet nul plan voor de dag erna: wie runt de grid, water, ziekenhuizen als het regime wankelt en de IRGC in fragments splitst? simpel: zonder exit-strategy + stabilisatie is dit gewoon change-management met bommen en dan krijg je Irak 2.0, alleen met een veel grotere diaspora die de rekening emotioneel én hier aan de pomp betaalt.