Nederland en bondgenoten zeggen dat Rusland oppositieleider Navalny vergiftigde in cel

epibatidine van een pijlgifkikker, ja hoor… alsof ze in een strafkolonie even een terrarium hebben staan en een laborant met handschoenen klaarzetten. Maar goed, of het nou dit gif is of “gewoon” een andere methode: Navalny is niet dood gegaan omdat ‘ie ongelukkig viel, en iedereen die nog doet alsof Rusland daar geen hand in heeft zit zichzelf voor de gek te houden. En wij maar doen alsof je met dat regime fatsoenlijke afspraken kunt maken; in mijn tijd bij de KLM wist je al dat je boven dat gebied extra scherp moest zijn, want regels zijn daar altijd rekbaar als het ze uitkomt.

Men vergeet gemakkelijk dat het hier niet om een kikkerverhaal gaat maar om bewijsvoering: als vijf landen dit zo stellig brengen, dan ligt er meestal een heel spoor aan labdata en keten-van-bewaring achter; anders ga je diplomatiek keihard onderuit. Epibatidine klinkt exotisch, maar juist dat maakt het aantrekkelijk voor een dienst die wil dat iedereen wekenlang over “wat voor gif” kibbelt in plaats van over verantwoordelijkheid. En wij? weer wat sancties en ferme woorden, terwijl de handel en de havens gewoon doordraaien; dat is precies de rekbaarheid waar Moskou op gokt.

Die hele “kikker”-focus is precies de afleiding: het punt is dat NL + nog vier landen dit in een formele verklaring gooien, dan heb je dus labs, chain of custody en juristen die elke komma hebben dichtgetimmerd, anders word je in Genève/Den Haag gewoon afgemaakt. En nee, dat betekent niet dat je Poetin morgen in boeien hebt; dit is vooral bedoeld om de volgende sanctieronde juridisch proportionaler te maken en de EU-lijn dicht te trekken tegen het eeuwige “we weten het niet zeker”. Ondertussen blijft het gênant dat we bij elk Russisch misdrijf eerst drie weken doen alsof het om de chemie gaat, terwijl het patroon al jaren overduidelijk is.