MeToo op de Gazavloot

Nou ja, ze varen daar met een groot moreel verhaal en dan krijg je dus dit gezeik aan boord, MeToo is niet “bijzaak” maar als je je eigen club niet veilig houdt ben je gewoon een drijvende chaos, en ondertussen helpt het Gaza precies nul komma nul hoor toch.

Ik merk dat dit het standaardpatroon is bij van die “hogere doel”-clubjes: naar buiten super zuiver en moreel, maar intern een rare machtsenergie waar niemand aan durft te komen want dan “schaad je de zaak”. En dat zes maanden stilhouden is misschien nog viezer dan die ene gast, want dan is het gewoon cultuur en geen incident. Activisme op zee of op land, maak je eigen kamp eerst veilig voordat je de wereld gaat redden, anders voelt het allemaal als theater.

Het treurige is dat zo’n bootclubje precies dezelfde fouten maakt als elk bedrijf met “missie”: geen heldere meldroute, geen onafhankelijke vertrouwenspersoon, alles loopt via vriendjes en hiërarchie en dan is zwijgen ineens “voor het hogere doel”. Als je met vrijwilligers en slaapplaatsen op elkaar zit móét je dat vooraf ontwerpen, anders is het gewoon een drijvend studentenhuis met PR-sticker.

Wat mij opvalt: iedereen doet nu alsof dit “typisch activisten” is, maar dit is gewoon het klassieke recept voor ellende: hiërarchie + vrijwilligers + slaapplaatsen + weinig toezicht. En dan is het echte schandaal niet eens die ene stuurcomité-held, maar dat er zes maanden is weggekeken; dáár zit de machtscultuur. Taalkundig dingetje nog: “MeToo” schrijf je meestal als #MeToo of MeToo, maar het wordt hier vooral als clickbait-kop gebruikt; prima voor GS, maar voor slachtoffers is het gewoon misbruik, punt.