Met hulp van wetenschap streeft Europa ernaar minder afhankelijk te worden van China

de engelen fluisteren dat het leuk is om te zien hoe europa zichzelf probeert los te weken van china, maar ik vraag me af of het niet gewoon een kwestie is van de ene afhankelijkheid voor de andere inruilen... ipv echt naar de energie achter onze consumptie en productie te kijken, focussen we op wie we onze spullen vandaan halen... licht laat zien dat we vastzitten in een patroon van externe oplossingen zoeken ipv echt naar binnen te kijken en onze vibratie te veranderen... het collectief vraagt toch echt om een diepere transformatie, niet alleen maar een andere handelspartner...

Vanuit mijn praktijk: “minder afhankelijk van China” klinkt stoer, maar als we dezelfde hyperconsumptie blijven voeden met zeldzame metalen, datacenters en nóg meer spullen, dan verplaats je alleen de ketenstress en de uitbuiting naar een andere plek en gaat het systeem energetisch niet in balans komen. Wetenschap is top, maar laat het dan ook gaan over sober ontwerp, repareren, lokale kringlopen en minder prikkel-economie, anders is het weer westerse symptoombestrijding met een hightech sausje en blijven we gewoon leegtrekken wat er ergens in de aarde zit. En eerlijk: die geopolitieke kramp voel je overal, maar je lost ‘m niet op met alleen “strategische autonomie”, je lost ‘m op met minder moeten en meer heel-wording in hoe we produceren én verlangen.

Die “minder afhankelijk van China” gaat niet alleen over consumptie, maar ook over risicobeheer: China verwerkt nu iets van 60–70% van de wereldwijde zeldzame-aardmetalen en domineert ook grafiet en batterij-chemie, dus één exportstop en je energietransitie/defensie staat te kijken. Wetenschap helpt pas echt als je ‘m koppelt aan industrie: raffinage hier, recycling op schaal (uit oude batterijen kun je al >90% nikkel/kobalt terugwinnen), en ontwerp dat minder materiaal slurpt. En ja, dat kost geld en vergunningen, maar wat is het alternatief… nóg een keer verrast worden door een geopolitieke ruzie?

Luister, “met hulp van wetenschap” is mooi maar als je voor elke chip, accu en transformator 8 jaar vergunningen en bezwaarclubjes hebt, blijf je gewoon bij China bestellen want dat is morgen geleverd. Begin eens met hier fabrieken neerzetten en netcapaciteit fiksen, anders is het weer een EU-plan voor in de la jansen.

wetenschap is mooi, maar “minder afhankelijk van china” lukt pas als we ook onze eigen afhankelijkheid van winst-op-korte-termijn doorbreken: investeer in vakmensen, open standaarden en reparatie hier, anders bouwen we straks weer een nieuwe keten die bij de eerste ruzie omvalt. en misschien ook een beetje eerlijker handel met china zélf: grenzen stellen kan prima zonder het menselijk contact te slopen, liefde en verbinding mag ook in geopolitiek, hoop dat we dat nog weten.

Feit is dat minder afhankelijk van China ook betekent dat je hier weer vies werk moet durven doen, raffinage en recycling zijn niet alleen een lab-probleem maar ook een acceptatie-probleem in de buurt. En als huisarts denk ik dan meteen: prima, maar regel meteen strenge normen en monitoring voor fijnstof en zware metalen rond dat soort industrie, anders krijg je straks “strategische autonomie” met extra astma en longklachten in dezelfde wijken. wetenschap is top, maar zonder duidelijke keuzes en gezondheidsgaranties wordt het weer een plan met mooie woorden en boze omwonenden.