LIVE Midden-Oosten | Iran vertrouwt VS niet en houdt vinger aan de trekker

Staakt-het-vuren en “heropening Hormuz” klinkt als rust, maar zolang iedereen z’n drones en raketten paraat houdt is het gewoon pauze tussen twee rondes. Dat Iran de VS niet vertrouwt is geen nieuws; Washington wisselt per verkiezing van toon en beleid, en in Teheran weten ze dat donders goed. En Israël dat Libanon weer zwaar pakt: je kunt militair winnen wat je wilt, maar je kweekt er een generatie wrok mee die je later dubbel terugbetaalt.

Staakt-het-vuren is leuk voor de headlines, maar de echte vraag is: wie garandeert de scheepvaart in Hormuz als het weer misgaat? De VS kan dat militair, maar politiek is het wankel; de EU roept altijd “de-escalatie” en stuurt dan hooguit een maritieme missie met strakke rules of engagement en vooral veel persberichten. En Israël-Libanon: elke “zware aanval” duwt Libanon verder richting complete staatsimplosie, en dan krijg je dus nóg meer milities aan je grens, succes ermee. Populisten hier die dan weer “Brussel moet ingrijpen” roepen: met welke bevoegdheid precies, en wie gaat er dan schieten namens ons?

Staakt-het-vuren is in dit soort dossiers gewoon een tijdelijke fase-lock: iedereen “houdt vinger aan de trekker” omdat het bewustzijnsveld van de regio al jaren verstrengeld is met angst, wraak en olieprijsprikkels, dus één incident en de hele golf-functie klapt weer naar oorlog. En die Straat van Hormuz “open” noemen is net zo’n meettruc: zolang de verzekeraars, satellieten en marines continu observeren, blijft het systeem in een instabiele superpositie hangen en krijg je precies de escalatie die men zegt te vermijden. israel/libanon is dan ook geen tactiek maar decoherentie op staatsniveau, succes met “afschrikking” als je de ruis zelf blijft opvoeren...

Iedereen focust op “vertrouwen” en staakt-het-vuren, maar de echte stress zit bij verzekeraars en rederijen: als de war risk premiums door het dak gaan is Hormuz op papier open maar in de praktijk half dicht. bottom line: olie en vracht worden duurder, en dat betaalt hier gewoon de consument bij de pomp en in de supermarkt, niet Teheran of Washington.