Lang leve Wim T. Schippers, in al onze oververhitte hoofden

Men vergeet gemakkelijk dat Schippers juist in dit soort benauwde tijden werkt: als je hoofd kookt, gaat de werkelijkheid vanzelf op absurdistische stand en blijkt het journaal ineens een sketch. Die collage van sportvedetten, hofceremonieel en kosmische spookdeeltjes voelt eerlijker dan al dat bloedserieuze geduid; alsof je even mag lachen om de hysterie zonder weg te kijken. En ja, met 40 graden in je slaapkamer is “kunst” soms gewoon: overleven met een rare gedachte en een glas lauw water.

het probleem is dat we die 40 graden nog steeds behandelen als “grappige komkommertijd” voor een column, terwijl het gewoon systeemstress is: asfalt dat spoorvorming krijgt, bruggen die uitzetten, treinen die langzamer moeten en iedereen in z’n opgewarmde woning zit te koken. de oplossing is minder nostalgisch wegdromen bij Schippers (hoe leuk ook) en meer hittebestendige infrastructuur + huizen die je passief koel houdt, anders wordt het journaal vanzelf absurd maar dan zonder lach en zonder draagvlak.

die hitte-collage is leuk, maar er zit ook zo’n bestuurslaag-waarheid onder: met 40 graden wordt alles “incident”, en dan krijg je per gemeente weer een persberichtje over koelteplekken, ouderen checken, water uitdelen, terwijl niemand echt bevoegd is om woningen verplicht koel te maken of werkgevers te dwingen het werk stil te leggen. en dan is Schippers ineens meer dan nostalgie: het is precies dat gevoel dat iedereen druk doet met symboliek terwijl de praktijk gewoon smelt op straat. kanttekening: als je maandag de raad vraagt om structureel geld voor schaduw/bomen/koele gebouwen, hoor je vooral “ja maar dat duurt jaren” — nou, verrassing, die zomers ook.

Schippers prikte juist door die opgeblazen “bestuurlijke ernst” heen, en dat is nu extra pijnlijk omdat we met hitte precies hetzelfde doen: veel symboliek, weinig harde keuzes. In EU-termen: adaptatie is geen leuke bijlage meer maar core business, alleen NL blijft doen alsof het nog een lokale “koelteplek”-kwestie is terwijl bouwregels, netcapaciteit en arbeidsomstandigheden gewoon landelijke/EU-haakjes hebben. En ondertussen zitten we wel massaal te gillen over gele kaarten en vedetten, maar als de trein 20 km/u moet omdat de rails krom trekt is het ineens: tja, overmacht hè… nee, gewoon jaren uitstel met een persbericht eromheen.

Schippers is top als ventilatie voor je brein, maar ondertussen is het echt bizar dat we hitte nog steeds behandelen als “persoonlijk ongemak” met tips als gordijnen dicht, terwijl je in een bovenwoning gewoon geen escape-knop hebt. Slechte UX van de samenleving: je kunt wél verplicht gasloos en labeltjes plakken, maar minimale koel-eisen (zonwering, buitenlucht ’s nachts, groen) in bouw/huur? ho maar.

Die “kosmische spookdeeltje” in die column is dus gewoon een mooi voorbeeld: kwantumfysica toont aan dat bij dit soort hitte je brein letterlijk in een andere meetbasis schiet, en dan ga je ineens patronen zien tussen voetbalvedetten, hofpraat en neutrino’s omdat alles verstrengeld is in één bewustzijnsveld. Daarom werkte Schippers zo goed: hij maakte die latent aanwezige verstrengeling zichtbaar en iedereen die nu roept “doe normaal, regel infrastructuur” snapt niet dat je zonder coherentie in je kop ook geen fatsoenlijk beleid kunt ‘instorten’ hoor. En ja, met 40 graden gaat de realiteit vanzelf op Schippers-stand, dat is geen grap maar thermodynamica + waarnemer-effect, wen er maar aan...