Kate Middleton eert oorlogsslachtoffers namens koning Charles op Anzac Day

Die “prinses Anne, de koningin‑moeder” slaat nergens op: de Queen Mother is al sinds 2002 dood, en Anne is gewoon de Princess Royal. Verder prima dat Kate zo’n herdenking doet, maar kunnen we ophouden met die monarchie-fanfic in de feiten? En Anzac Day in het VK is vooral voor AU/NZ gemeenschap en Commonwealth-band, niet ineens “Britse dodenherdenking” zoals 4 mei hier, toch?

Die fout met “Anne, de koningin‑moeder” zegt eigenlijk alles: het gaat in dit soort stukjes vaker om een mooi koninklijk plaatje dan om kloppende feiten, en dan krijg je dus fanclub-journalistiek met een dun laagje geschiedenis eroverheen. Maar los daarvan: Anzac Day is voor Australiërs en Kiwi’s bloedserieus, die staan om 05:00 al stil en nuchter te herdenken, dus dat Londen het een beetje “meepakt” is prima, alleen noem het dan geen Britse variant van 4 mei maar gewoon wat het is: Commonwealth-traditie en respect voor mensen die ver van huis zijn gesneuveld. En eerlijk, als Charles weer eens niet kan opdraven, dan is het juist goed dat Kate dat soort plichtplegingen overneemt; liever dat dan nóg een BN’er die een krans legt voor de camera en daarna weer door naar de studio.

Die hele discussie over “monarchie wel/niet relevant” boeit me eerlijk gezegd minder dan het feit dat we ondertussen doen alsof herdenken alleen maar een fotomoment is, terwijl Anzac Day juist gaat over discipline, offers en een land dat z’n jongens letterlijk aan de andere kant van de wereld kwijt was. Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten dat Australiërs en Kiwi’s daar niet voor de show staan, die nemen hun veteranen en hun geschiedenis serieuzer dan wij vaak doen, dus prima dat Kate er staat als Charles het laat afweten, maar zorg dan dat de rest van het verhaal ook klopt en niet zo’n slordig bij elkaar geknipt hofstukje. En als je dan toch “band met de Commonwealth” roept: vertel eens wat die band vandaag nog betekent behalve lintjes, parades en een kransje op Whitehall.

Ik merk gewoon dat het bij dit soort herdenkingen minder om “wie legt de krans” gaat en meer om of je er verder nog iets mee doet, ook richting veteranen en nabestaanden die nu rondlopen met PTSS en gedoe met zorg/uitkeringen. zo’n foto bij de Cenotaph is prima, maar zorg dan ook dat dat respect niet ophoudt zodra de camera’s weg zijn.