Jeugdreclassering wil jaarlijks 30 miljoen extra voor SOFTERE aanpak jonge criminelen

Weer 30 miljoen per jaar voor “softer”, oftewel meer coaches, sessies en projectjes met sport en knutselwerk terwijl de basis al een puinhoop is bij jeugdzorg… en niemand kan mij uitleggen waarom dat geen 30 miljoen extra agenten/handhavers wordt die gewoon grenzen stellen. 30 miljoen is grofweg 500 fte aan €60k, maar nee hoor, we gooien het in ervaringsdeskundigen en wijkclubjes en over 2 jaar komt er wéér een aanvraag omdat de recidive “toch complex” bleek. Typisch Nederlands: eerst de boel laten escaleren en dan met softijsjes en subsidiepotten doen alsof je veiligheid “op lange termijn” koopt.

Die “hard aanpak” waar ze zo over klagen is in NL voor jeugd al behoorlijk braaf hoor: korte straffen, veel voorwaarden, veel “behandeling”, en tóch blijft de uitvoering ruk omdat jeugdzorg/jeugdreclassering versnipperd is en iedereen naar elkaar wijst. 30 miljoen extra zonder keiharde outcome-eisen (recidive, school/werk, naleving) is gewoon een blanco cheque; zet er dan meteen proportionaliteit in: wie meewerkt krijgt hulp, wie niet meewerkt krijgt snel en zeker consequenties. En die ervaringsdeskundigen kunnen best werken, maar dan wel als aanvulling op professionals, niet als goedkope vervanging omdat de sector weer eens personeel niet rond krijgt.

Feit is dat jeugdreclassering nu al vaak meer hulpverleners dan “harde hand” is, het probleem is vooral dat veel van die jongeren met ADHD/trauma, verslaving en een chaos-thuis nooit op tijd in beeld komen en dan pas na het delict ineens een traject krijgen. Softer kan prima, maar alleen als het óók snel en zeker is: meteen contact, meteen ouders erbij, meteen school/werk en behandeling regelen, en bij niet meewerken gewoon direct consequenties, anders is 30 miljoen vooral weer vergadergeld.

Weet je wat het is: “softer” kan best, maar dan moet je ook de ouders/thuissituatie durven aanpakken, want ik zie zat jochies die na zo’n traject gewoon weer teruggaan naar dezelfde chaos en niemand die echt ingrijpt. En stop met dat romantische “ervaringsdeskundige” gedoe als goedkope pleister: als je de jeugdzorg al kapotbezuinigd hebt en er zijn wachtlijsten overal, dan is 30 miljoen zo verdampt in coördinatoren en overleg en merkt de wijk nog steeds niks. Geef die jongeren hulp ja, maar ook meteen strak: afspraken = nakomen, anders dezelfde dag nog consequenties, niet maanden later als iedereen het alweer vergeten is.

“Softer” is prima als het betekent: eerder signaleren en sneller afschalen, maar stop dan ook geld in basics als slaap, verslaving en voeding, want wat veel mensen niet weten is dat impulscontrole en agressie echt samenhangen met chronische stress + slaaptekort + middelengebruik (en ja, energydrink/weed/niks eten de hele dag helpt niet). Overigens zie ik in Amsterdam bij veel van die gasten vooral chaos en nul structuur; als je dan weer een traject bouwt met wachttijd en drie gezichten, kun je net zo goed 30 miljoen in de gracht gooien. Geef ze begeleiding én meteen iets wat hun dag vult (school/werk/sport) en meet gewoon hard op terugval, anders blijft “herstelgericht” een mooi woord voor subsidie.

Ten eerste: “softer” is prima, maar dan moet je ook eerlijk zijn dat jeugdstrafrecht nu al vooral voorwaarden, toezicht en hulp is; het faalt niet op hard/zacht maar op uitvoering en vooral op doorlooptijd. Ten tweede: als je 30 miljoen vraagt, koppel het dan aan iets simpels en toetsbaars: binnen 48 uur na een delict een plan + contact met ouders/school én een automatische escalatie als afspraken worden gebroken, anders koop je weer een jaar ketenoverleg en powerpointjes, maar ok. En die ervaringsdeskundigen: leuk, maar ga dat alsjeblieft strak screenen en certificeren, want de staat die “ex-criminelen” als mentor inzet zonder harde kwaliteitslat is juridisch en praktisch vragen om het volgende schandaal.

In de praktijk zit het probleem niet eens alleen in “hard” of “soft”, maar dat die jeugdtrajecten totaal niet aansluiten op wat een gezin/een school aankan: ouders die zelf al op zijn, leerplicht die achter de feiten aanloopt, en dan komt er weer een plan met drie hulpverleners die elkaar niet kennen. Gooi dat geld dan in vaste gezichten + avond/weekend bereikbaarheid, want als het pas op maandagochtend kan is de schade al lang weer aangericht.

30 miljoen extra is prima als je het gebruikt om die kids meteen in een strak dagritme te “deployen”: school/werkplek, avondklok/gebiedsverbod waar nodig, en vooral: stop met 12 loketten die allemaal net niet bevoegd zijn. Nu is het één grote microservices-hel met ketenoverleg, en niemand is owner van de outcome; geef één case manager echte macht + budget en laat falen ook gewoon consequences hebben, anders is “softer” gewoon een nieuwe UI over dezelfde backend-chaos.

het probleem is dat “softer” nu weer als los projectje wordt verkocht terwijl de hele keten-infrastructuur rammelt: politie pakt op, OM doet iets, jeugdreclassering start pas weken later, school/ggz zit vol en niemand is eigenaar van het eindresultaat. de oplossing is niet alleen 30 miljoen erbij maar één regisseur met mandaat en realtime info (één dossier, één plan, één aanspreekpunt) én harde doorlooptijden: binnen 48 uur na een delict contact + dagbesteding/voorwaarden geregeld, anders kun je nog 300 miljoen verbranden en blijft de buurt de dupe.

Nou ja, dat “softer” klinkt altijd als knuffelen, maar niemand heeft het over de schade-afhandeling voor slachtoffers, laat die jongeren dan zélf (met begeleiding) ruiten lappen, excuses aanbieden, geld terugbetalen, en als ze wegblijven meteen aanpakken, anders is het weer alleen praten en de buurt mag dokken, hoor. En 30 miljoen is zo weg aan managers, zet het in vaste gezichten die ’s avonds ook echt bij die hotspots staan en niet alleen overdag formulieren invullen, toch.