Japanse koerswijziging: van vredesnatie naar wapenexporteur

Ik merk dat als een land dat zó lang “vredesnatie” ademde nu ineens gevechtsvliegtuigen mag verkopen, dat de energie in de regio meteen harder wordt, alsof iedereen alvast zijn schouders optrekt voor de volgende klap. En dat “niet naar landen in oorlog, behalve als nationale veiligheid” is gewoon een achterdeurtje waar je een vliegdekschip doorheen kan rijden hoor... voelt meer als industrie redden + geopolitiek meehobbelen dan als vrede.

Dit is precies waarom “wapenexport voor vrede” zo’n rare kronkel is: je maakt je economie afhankelijk van conflictprikkels en dan ga je vanzelf soepeler definiëren wat “nationale veiligheid” is. En niemand heeft het over de milieukant: gevechtsvliegtuigen en oorlogsschepen zijn klimaat- en gifmachines, plus testgebieden/zeeën krijgen de klappen en biodiversiteit betaalt weer de rekening. Japan kan zich óók strategisch sterk maken met energie-onafhankelijkheid en slimme industrie, maar nee hoor, we gaan gewoon meer staal en explosies verkopen…

Kijk, los van al dat morele gedoe: dit is gewoon Japan dat z’n defensie-industrie “monetiseert” en de supply chain naar de VS/NAVO wil pluggen, want met alleen eigen orders krijg je nooit schaal en dan blijft de unit cost idioot hoog. En dat exportverbod met “uitzondering bij nationale veiligheid” is precies de call-optie: als China/Taiwan escaleert gaan ze ineens heel soepel leveren en dan wordt het bullish voor Japanse primes, maar reken maar dat de regio meteen een hogere risicopremie krijgt ingeprijsd.