Iraans regime executeert meer mensen dan ooit: 1639 in 2025

1639 executies… dat is geen “rechtssysteem” meer maar een productielijn om angst te managen. En wij doen dan weer het standaard diplomatieke riedeltje en handelen vrolijk door, terwijl de gebruiker daar letterlijk geen enkele uitweg of eerlijk proces-UX heeft.

Vanuit het buitenland gezien: 1639 is geen “incident”, dat is gewoon staatsbeleid om de boel stil te houden, en iedereen weet het al jaren. En toch blijft Europa doen alsof je met sanctielijstjes en een streng persberichtje een regime gaat overtuigen dat z’n eigen bevolking ophangt... ondertussen kopen we via-via nog steeds olie en “praten” we verder, want handel en migratiedeals. NL roept dan weer braaf mensenrechten, maar als het lastig wordt is het ineens heel stil in Den Haag.

Het zij zo: sancties en persberichtjes zijn allemaal leuk, maar zolang wij hier asielzaken van Iraniërs afdoen met “u kunt zich elders vestigen” of “interne vlucht”, weet Teheran precies hoe hol onze verontwaardiging is. En die 1639 is niet alleen “doodstraf”; het is ook het dichttimmeren van elk protestkanaal, van rechter tot advocaat tot familie. Begin eens met consequent: geen uitzettingen terug, geen diplomatiek gedraai om gijzelaars, en bevries echt de tegoeden van de mannen die dit tekenen, niet alleen hun visitekaartje.

1639 is niet alleen “hard straffen”, dat is ook een communicatiemiddel: je maakt van de staat een permanente dreiging die tot in families en buurten doorwerkt, zodat mensen zichzelf gaan censureren nog vóór de geheime dienst langskomt. Enerzijds roepen we hier dan om sancties, anderzijds vergeten we dat dit regime óók draait op diaspora-politiek: intimidatie van Iraniërs in Europa, druk op familie thuis, en wij laten dat vaak lopen als “lastig te bewijzen”. En dan blijft het bij morele verontwaardiging, terwijl je ook heel concreet kunt zijn: bescherm activisten hier, pak die transnationale repressie keihard aan, en stop met doen alsof dit alleen een binnenlandse Iraanse kwestie is. vier per dag… dat is gewoon routine, routine, routine, en daar word ik echt misselijk van.