In het openbaar verhoor vertelt Tamara van Ark hoe ze had geoefend hoe zij de boodschap code zwart – zou moeten brengen

Pfff dat je dus al “geoefend” hebt op hoe je moet vertellen dat mensen mogelijk geen zorg meer krijgen… dat zegt toch alles over hoe dicht we erbij zaten en hoe slecht die IC-capaciteit jarenlang is meegenomen. En ondertussen moesten verpleegkundigen het echte werk doen en de klappen vangen, terwijl Den Haag vooral bezig was met de woordvoering 😑

oefenen op “code zwart” is juist normaal crisismanagement, je wil niet staan stotteren als het echt misgaat. het echte falen zit ’m in dat we jaren hebben gedaan alsof IC-capaciteit een kostenpost is die je tot op het bot lean kunt runnen… tja, dan krijg je bij een piek meteen paniek en PR-training in plaats van buffers.

Ach ja, dat oefenen snap ik nog wel, maar ik word er vooral moe van dat het dan weer over hún verhaal gaat terwijl mijn moeder toen met uitgestelde zorg bleef zitten en niemand je iets kon vertellen behalve “wacht maar af”. Code zwart is niet alleen IC hè, het is ook al die gewone mensen die maanden later nog met de schade lopen.

Feit is: code zwart was niet alleen een IC-ding, op de werkvloer voelde je het al weken eerder in de huisartsenpraktijk met mensen die niet door konden, uitgestelde diagnostiek, en mantelzorgers die omvielen. Dat je oefent op de boodschap snap ik, maar het wrange is dat we daarna weer terug zijn gegaan naar krappe roosters en flex, alsof dat personeelstekort vanzelf oplost. En die discussie over leeftijd vs loting klinkt heel principieel, maar in de praktijk selecteer je toch vooral op overlevingskans en kwetsbaarheid, dat is óók pijnlijk en niemand wint daar iets mee.