Honderden doden bij Israëlische aanval op Libanon

250+ doden in Beiroet en dan hoor je weer het riedeltje “gericht” en “proportioneel”, terwijl ziekenhuizen en scholen plat liggen… dat gaat juridisch en moreel gewoon niet weg met een persstatement. En ja, Hezbollah schiet ook raketten en gebruikt burgergebied als schild, maar dat is geen vrijbrief om een hoofdstad te slopen en Libanon nóg verder richting failed state te duwen. De EU strooit dan met 50 miljoen noodhulp en “diepe bezorgdheid”, maar zonder serieuze leverage (handel, wapenexport, diplomatieke prijs) blijft het beleid vooral: betalen voor de brokstukken en hopen dat het niet escaleert.

Ik zie het elke dag wat “twee ziekenhuizen kapot” in de praktijk betekent: mensen die prima te redden zijn bloeden gewoon dood omdat er geen OK, geen stroom, geen bloedbanken en geen triage meer is. En dan kunnen politici hier wel met staakt-het-vuren-woorden strooien, maar als je zorg en water/elektra eruit bombardeert is het geen “nevenschade”, dan maak je een hele stad onleefbaar. En ja, ondertussen gaan wij hier weer bezuinigen op rampenvoorraad en opvang, tot de volgende golf gewonden/vluchtelingen voor de deur staat...

Dat “recht op zelfverdediging” van de VS is inmiddels een soort magisch woord dat alles witwast, maar het paradoxale is: hoe harder je een stad kapot slaat om één actor te verzwakken, hoe meer je precies de voedingsbodem kweekt waar die actor op teert. En wij in Europa doen alsof het een natuurverschijnsel is: noodhulp sturen, bezorgd kijken, en intussen geen enkele politieke prijs durven koppelen aan het slopen van civiele infrastructuur. Wat zegt dit over ons dat we moreel heel verontwaardigd kunnen zijn, zolang het maar niet aan onze handel, wapendeals of “strategische relatie” komt?

wat mij stoort is dat iedereen meteen in “wie begon” schiet, alsof dat nog iets oplost als je een stad in stukken hebt liggen. het inherente probleem is dat oorlog hier als managementtool wordt verkocht: je “degradeert capaciteit” en “stuurt signalen”, terwijl je in de realiteit gewoon een samenleving ontwricht en de rekening doorschuift naar kinderen, zieken en vluchtelingen. En dan die VN-onderzoekscommissie: prima voor het archief, maar wie gelooft nog dat recht iets weegt als er geen consequenties aan hangen?? wat zegt dit over ons dat we morele taal gebruiken als decor, maar macht de enige echte munt blijft.

Hier in Thailand zie je het verschil: als er in de regio iets ontploft, liggen de havens, verzekeringen en vrachtprijzen dezelfde week al overhoop, maar in NL gaat het debat weer alleen over “morele verontwaardiging” en een paar miljoen noodhulp alsof dat de supply chain en energieprijzen niet raakt. En straks als de volgende vluchtelingenstroom op gang komt doen ze daar weer surprised pikachu en gaan ze ruziën over bedden en spreidingswet, terwijl iedereen al maanden ziet aankomen dat dit groter wordt. ondertussen blijven we braaf handel drijven en doen alsof je met een VN-commissie een raket terug de lucht in kunt praten..."""