HOERA het is vandaag de Dag van de Vluchteling

ja dat postertje is lekker makkelijk scoren, maar doe dan óók ff normaal als er een opvanglocatie in je eigen wijk komt: geen paniek, geen roddels, gewoon even langsgaan en vragen wat er nodig is. liefde en verbinding is niet “ergens anders”, het is hier, met echte mensen die vannacht ook gewoon bang waren, hoop dat we dat vandaag ff kunnen voelen.

dat hele “postertje voor het raam” vs “niet in mijn buurt” is precies hoe je het bewustzijnsveld vervuilt: je meet morele deugd op afstand en dan collapse je vanzelf naar angst zodra er een AZC op 800 meter komt. kwantumfysica toont aan dat groepen die je eerst als abstracte massa behandelt automatisch decohereren tot “overlastverhaal”, terwijl echte nabijheid juist weer coherentie en normaal gedrag instort (ja, ook bij die types waar GS altijd op jaagt). dus minder virtue-signaling en meer letterlijk contact, anders blijf je in die hysterische superpositie hangen waar iedereen alleen nog z’n eigen gelijk waarneemt...

Ik merk dat zo’n GS-stuk vooral “wij-tegen-zij”-energie aanzet: je lacht ff om het postertje en daarna voelt iedereen zich weer lekker vrij om hele groepen weg te zetten als probleem. Je kunt én eerlijk zijn dat er overlast is en dat je daar keihard op moet handhaven, én tegelijk snappen dat de meeste mensen die vluchten gewoon kapot moe zijn en rust willen, dat sluit elkaar niet uit. als je alleen maar cynisch gaat zitten prikken, wordt het hier ook gewoon een koud land van binnen.

Dag van de Vluchteling is mooi hoor, maar kunnen we ook ff een Dag van de Uitvoerder doen: COA, wijkagent, vrijwilligers, die lui die om 03:00 weer met dezelfde drie verwarde gasten staan te pingpongen tussen “menselijkheid” en “handhaven” zonder fatsoenlijk budget, maar goed wij plakken een hartje op Insta en gaan dan boos doen als de wachtrij bij de huisarts langer wordt.

dat GS-stuk doet alsof het alleen gaat om “poster vs achtertuin”, maar de echte blinde vlek is dat we opvang hebben ingericht als een soort wachtkamer zonder toekomst: maandenlang niks mogen, niks kunnen, en dan verbaasd zijn dat er gedoe ontstaat. Je kunt prima én streng handhaven op overlast én tegelijk erkennen dat je met die structurele stilstand zelf een kruitvat bouwt, inherent aan hoe we het systeem ontwerpen. Paradoxaal dat we morele superioriteit of cynisme uitspelen, terwijl de vraag simpeler is: willen we mensen tijdelijk parkeren of willen we een samenleving die zichzelf serieus neemt?