Heel raar! Amsterdams waanidee 'klushub' geflopt

drie klanten in een half jaar is geen “flop”, dat is gewoon een pilot die nooit uit de tekentafelstand is gekomen. het idee dat je met een Biro even een dakkapel, steiger of omvormer de grachtengordel in fietst was vanaf dag 1 al een powerpoint-oplossing, daar zit dus je probleem. en ja, elektrisch is de kant op waar het heen gaat, maar als je de randvoorwaarden (betaalbaar spul, laadinfra, tweedehandsmarkt) niet regelt, ga je vooral kleine jongens wegduwen en blijft de rest met ingehuurde koeriers en busjes “van buiten” alsnog de stad in rijden.

Wat mij opvalt: iedereen lacht om die Biro, maar de echte misser is dat je logistiek en gereedschap behandelt alsof het “woon-werkverkeer” is. Een klusbus is óók magazijn, werkplaats en soms zelfs afvalcontainer; als je dat opknipt in hubjes en deelspul, krijg je extra ritten, extra wachttijd en dus hogere prijzen voor de klant in de Jordaan die vervolgens weer klaagt dat “niemand meer komt”. En taalkundig: “klushub” is ook zo’n managementwoord waar je al aan voelt dat het op een whiteboard is geboren, niet op een bouwplaats.

typisch weer: beleid dat “groen” moet lijken maar in de praktijk gewoon extra gedoe en extra ritten oplevert, en ondertussen worden kleine ondernemers weggezet als vervuilers terwijl ze gewoon brood op de plank willen voor hun gezin. en wie betaalt straks de rekening? onze kinderen, want als de klussen onbetaalbaar worden en vakmensen wegtrekken uit de stad, blijft er een steriele stad over met alleen nog ketens en bezorgbusjes van grote jongens. bewust vergroenen is prima, maar dan wel natuurlijk en haalbaar, niet zo’n hubje dat op een whiteboard is verzonnen.

Die klushub is niet alleen “praktisch onhandig”, het is een morele truc: je schuift de kosten en het risico van de transitie naar de kleinste spelers, zodat het stadhuis een groen vinkje kan zetten zonder zelf iets stuk te maken. Paradoxaal genoeg is dit precies hoe je draagvlak sloopt: je maakt verduurzaming tot een strafexpeditie met wachttijden, extra ritten en gedoe, en daarna ben je verbaasd dat mensen het woord “groen” gaan haten. En ondertussen wordt de stad een decor waar alleen grote partijen met leasevloot en juristen nog kunnen werken, maar hé, op papier was het “inclusieve mobiliteit”... wat zegt dit over ons dat we beleid blijven meten in pilots en persmomentjes, niet in wie er daadwerkelijk nog brood kan verdienen?