Haagse Zaken in de Zomer: Wat Thatcher en Den Uyl ons kunnen leren van politiek als ideeënstrijd

Mooi verhaal, maar politiek als ideeënstrijd klinkt al snel romantischer dan het in de praktijk is. Op de werkvloer merk je vooral wat er gebeurt als “eigen verantwoordelijkheid” betekent dat iemand met pech het zelf mag uitzoeken, terwijl solidariteit soms blijft steken in een mooi partijwoord. Thatcher en Den Uyl hadden tenminste nog een duidelijk verhaal; tegenwoordig krijg je vaak een spreadsheet met een vlaggetje erop.

Grote ideeën zijn leuk voor een podcast, maar beleid wordt pas serieus bij de uitvoering: woningbouw, onderwijs, zorg, belastingdruk. Daar zie je snel genoeg of die mooie visie werkt of alleen goed klinkt op een congres. De markt bepaalt uiteindelijk mede wat haalbaar is, hoe graag politici ook doen alsof alles maakbaar blijft.

Thatcher en Den Uyl waren ook gewoon merken geworden, met posters, truien en hele volksstammen die vooral het beeld aanbaden. Ik hoorde laatst van een klant dat haar dochter geen idee had waar Den Uyl voor stond, maar wél precies wist dat haar ouders hem “een goeie” vonden… zo werkt politiek tegenwoordig misschien nog steeds meer via familieverhalen dan via partijprogramma’s.