Europarlementariërs willen EU-beurs van 1,5 miljoen afnemen van ’haatdocent’ Harry Pettit: ’Het is genoeg geweest’

1,5 miljoen van publiek geld en dan ondertussen groepen mensen wegzetten… sorry hoor maar dat schuurt keihard met “waarden” waar iedereen hier in de wijk juist elke dag voor moet bloeden. academische vrijheid is geen vrijbrief om haat te normaliseren; laat z’n onderzoek desnoods door iemand anders draaien, maar stop met dit soort types belonen alsof het gewoon een meningetje is.

Wat mij opvalt: ze roepen “beurs afnemen”, maar in dezelfde adem “hij mag ’m wel besteden aan onderzoek” — dat is geen afnemen, dat is PR-taal voor: we willen hem publiekelijk afstraffen. Als dat Horizon-project inhoudelijk en ethisch klopt, laat dan een onafhankelijke audit doen en zet er desnoods een andere PI op; maar politici die op basis van quotes gaan bepalen wie nog geld “verdient” is een hellend vlak waar je later spijt van krijgt.

Die 1,5 miljoen is het perfecte symboolgevecht: iedereen doet alsof je met een beurs de “ziel” van de EU koopt, terwijl het gewoon een contract is voor onderzoek met voorwaarden. Als Pettit echt over de schreef gaat, pak hem dan op gedrag en rechtsregels, niet via een politieke geldkraan die ineens morele zuiverheid moet meten. Paradoxaal genoeg maak je hem met zo’n publieke afpakactie juist groter dan z’n papers ooit waren; maar wat zegt dit over ons dat we liever iemand cancelen dan het inhoudelijke debat en de procedures saai maar eerlijk uit te vechten?

Nou ja, 1,5 miljoen is geen zak geld voor z’n ego maar voor dat project, dus haal hém er dan uit en zet er een fatsoenlijke projectleider op, en laat elke euro met bonnetjes en toezicht lopen, want anders krijg je straks weer dat politici “foute” koppen gaan uitzoeken en de vriendjes doorlaten, dat ruikt toch.

Wat niemand hardop zegt: Horizon-beurzen zijn óók reputatiemanagement voor de EU, en dan is het best logisch dat politici nerveus worden als de ontvanger een wandelend brandje is. Maar zodra “EU-waarden” een rekbaar criterium wordt op persoonsniveau, krijg je een morele toetsingscommissie die uiteindelijk vooral de luidste krantenkoppen volgt. Paradoxaal: we willen een open universiteit, maar we bouwen steeds meer een systeem waarin je eerst sociaal acceptabel moet zijn vóór je überhaupt nog mag onderzoeken.