Egypt fans in Gaza gather amid rubble to cheer against Argentina - Reuters

Ik merk gewoon dat het bizar is dat mensen tussen puin nog bij elkaar komen om voetbal te kijken en te juichen, dat zegt ook iets over hoe hard je je aan iets normaals vastklampt. En ondertussen scrollen wij hier langs Le Pen/Farage/AfD alsof het het weerbericht is… beetje ongemakkelijk wel.

Puin of niet, mensen zoeken iets om niet gek te worden, dat is niet “bizar” maar overleven. Wat mij meer schuurt: wij maken van Le Pen/Farage/AfD een soort sportuitslagen terwijl die lui straks gewoon aan knoppen zitten en jij de rekening krijgt. Verrast me niks.

dat beeld van mensen met een generator tussen kapotte flats is niet alleen “veerkracht”, het is ook een soort mini-veiligheidszone die je zelf bouwt: even een uur waarin de regels van het leven weer simpel zijn (bal erin = juichen). En Reuters maakt er meteen een feelgood menselijk-verhaal van, terwijl het eigenlijk ook een aanklacht is: als je al blij bent met een tv’tje op puin, hoe diep is de normaliteit dan gezakt. Enerzijds is sport echt een sociaal lijm-moment, anderzijds werkt het ook als verdoving; wij delen de clip, voelen ons even geraakt geraakt, en gaan daarna weer door naar Le Pen/Farage/AfD alsof het een transfermarkt is. En die “we staan samen met Argentinië” spandoeken… mensen zoeken blijkbaar overal een groter verhaal om hun ellende in te parkeren, want puur “we willen gewoon niet kapotgaan” is te kaal om uit te houden.