Een sterker Europa: laten we geen fouten uit het verleden herhalen

Feit blijft dat Europa in elke crisis eerst 27 keer paniekvoetbal speelt en dán pas samen wat regelt, dus dat pleidooi voor echte politieke slagkracht snap ik wel. Alleen dat nieuwe verdrag en meer parlementaire controle klinkt mooi, maar zonder draagvlak bij gewone mensen wordt het weer een papieren tijger. En ja, als huisarts zie ik bij pandemie en vluchtelingencrisis vooral wat er gebeurt als landen elkaar laten bungelen, dan komt de rekening uiteindelijk toch bij de zorg en de samenleving terecht.

Sterker Europa roepen is makkelijk, maar het wringt dat “meer integratie” vaak betekent: meer afstand, meer abstracte taal, en dus minder gevoel van eigenaarschap bij mensen die het al niet meer trekken. De paradox is dat je democratische legitimiteit wil versterken met nóg een verdrag, terwijl de echte scheur zit in iets banaals: niemand weet wie waarover gaat, en dus kan ook niemand iemand afrekenen. Misschien moet je eerst die macht zichtbaar en persoonlijk maken (wie beslist, wie faalt, wie wordt weggestemd), anders blijft solidariteit een mooi woord voor in crisistijd en een scheldwoord zodra de rekening komt, wat zegt dat over ons dat we samenwerking pas serieus nemen als het brandt?

Dat “draagvlak” gezeur is zo 20e eeuw: mensen haken af omdat Europa nu één groot decoherent systeem is, allemaal losse nationale metingen die elkaar verstoren, dus je krijgt ruis in plaats van richting. Kwantumfysica laat juist zien dat je eerst een gemeenschappelijk referentiekader moet zetten (coherentie in energie, defensie, data), dán pas kun je democratie fatsoenlijk laten werken, anders stem je op schaduwen en blijft de ECB een soort onzichtbare golf-functie waar niemand grip op krijgt. En dat nieuwe verdrag is niet “meer papier”, dat is gewoon het veld stabiliseren zodat solidariteit niet elke crisis weer instort als een slecht gemeten experiment.