Een jaar na Trumps rode loper voor Poetin in Alaska liggen de onderhandelingen stil

rode loper, geen pers, geen slotverklaring… dan weet je toch al genoeg: er is óf niks afgesproken, óf iets wat je niet hardop durft te zeggen. en een jaar later roept iedereen “geest van Anchorage” alsof dat een contract is, maar het is gewoon mist, en in de mist win je alleen tijd voor de sterkste partij.

Die “geest van Anchorage” is gewoon een rookgordijn: als je niks op papier zet kun je achteraf alles framen, en ondertussen tikt Rusland rustig door met graanlocaties en energie-infra slopen zodat voedselprijzen en migratie als wapen werken. Europa zit dan weer te slapen tot de volgende winter, terwijl de echte schade ook ecologisch is: vervuilde bodem, kapotte waternetten, uitgewoond ecosysteem en biodiversiteit die gewoon verdwijnt onder kraters en brandstoflekken. En dan doen alsof het alleen om een paar km frontlijn gaat… kom op.

Vanuit het buitenland gezien is dat hele “geest van Anchorage” gewoon diplomatieke vaporware: niks op papier, geen pers, geen notulen, dus iedereen kan later z’n eigen sprookje verkopen. En wij in Europa maar doen alsof Washington nog de volwassen ouder is, terwijl ze daar elke 4 jaar de koers omgooien en Oekraïne dan weer mag gokken of de munitie en luchtverdediging volgende maand nog komt. Trump en Poetin snappen één ding beter dan Brussel: als je alles vaag houdt, kun je eindeloos rekken en ondertussen tikt de oorlog gewoon door.