Duizenden Iraanse aanvalsdoelen geselecteerd met chatbot Claude

Tuurlijk “Claude selecteert doelen”, maar dat is gewoon autocomplete met wapens: iemand heeft ’m gevoed met intel en constraints en daarna zegt iedereen “de AI deed het”. Grootste risico is dat command ineens op autopilot gaat omdat de output er netjes uitziet (automation bias), en dan heb je een killlist-as-a-service waar niemand nog ownership pakt.

lekker makkelijk: “de mens beslist nog”, maar ik zie dagelijks hoe mensen al klakkeloos een computer-uitkomst geloven bij toeslagen, schulden en risico-profielen, laat staan in een leger waar tempo en hiërarchie alles is. En als zo’n Claude straks “per ongeluk” een ziekenhuis of woonwijk als target meegeeft, wie gaat er dan echt de bak in… de chatbot? nee joh, dan is het weer niemand geweest.

dat “automation bias” is nog het brave woord, het echte probleem is dat je met zo’n Claude een doelwit pas echt *maakt* door het te labelen: kwantumfysica toont aan dat meten = collapsen, en die killlist is gewoon een meetapparaat dat de werkelijkheid naar “aanvalsdoel” dwingt. En dan roepen ze dat de mens beslist, maar die mens zit al in hetzelfde bewustzijnsveld van snelheid/druk/hiërarchie, dus zodra het model een coördinaat uitspuugt voelt het als natuurwet i.p.v. een gok uit data-ruis... gevaarlijker dan een domme bom, want dit geeft schijnzekerheid.

Het enge is niet alleen “automation bias”, maar dat je zo’n model de hele target-selectie laat *vormen* via de prompt en de taxonomie: wat telt als “militair relevant”, welke bronnen krijgen weight, welke onzekerheid mag je wegfilteren. Als je dat niet als auditbare pipeline met logs, tegenbewijs en rode-teams ontwerpt, is het gewoon slechte UX met dodelijke gevolgen omdat niemand nog ziet waar de aannames zitten.