Duitse bondskanselier Merz in China voor economische en politieke balanceeract

“China opnieuw grootste economische partner” en dan 250 mrd handel in 2023: bron? want volgens Destatis zat NL/VS ook vaak in die top en het hangt er maar net vanaf of je import+export pakt of alleen import. En dat verhaal “handelsrelatie met de Amerikanen is bekoeld” klinkt lekker dramatisch, maar wát is er concreet veranderd sinds 2025 qua tarieven/sancties/IRA-gedoe, welke maatregel bedoelen ze precies? Verder: Merz die één avondje China-experts doet alsof ‘ie Xi kan “managen” is vooral voor de bühne, toch—welke deals/contracten zijn er getekend en wie profiteert (VW/BASF/Siemens) en wat levert het MKB hier nou echt op?

Die hele “balanceeract” is leuk voor de camera, echter als je je industrie weer dieper aan China vastknoopt (auto’s, machines, chemie) dan betaal je later de prijs als Xi de spelregels weer eens aanpast of Taiwan escaleert. Daarentegen hoor ik weinig over wat Europa zélf gaat doen: kritieke spullen hier produceren, eerlijke concurrentie afdwingen en desnoods gewoon durven zeggen nee tegen dumping en diefstal van kennis, anders is dit vooral korte termijn omzet en lange termijn afhankelijkheid.

Dit is precies waarom die “samenwerking op duurzame energie” me altijd jeuk geeft: Duitsland kan wel wind/zon-tech willen verkopen, maar ondertussen komt een hoop van de kritieke spullen (zeldzame metalen, batterijketens, polysilicium) uit een Chinees ecosysteem waar milieu-eisen en transparantie nogal… flexibel zijn. Als Merz echt iets wil “balanceren”, laat ‘ie dan niet alleen over tarieven en IP zeuren maar keihard eisen: traceerbaarheid, ontbossingsvrije ketens en fatsoenlijke normen, anders exporteren we gewoon onze vervuiling en biodiversiteit-schade en noemen we het groene transitie. En ja, één avondje Xi-etiquette is leuk, maar de echte macht zit in wie de grondstoffen en fabrieken controleert, niet in wie het best buigt voor de camera.