Dit is de wijnkelder van Stalin, met zo’n 40.000 flessen: ‘Alsof Indiana Jones een verborgen grot opent’

40.000 flessen van een massamoordenaar veilen en dan doen alsof je er “een wijnschool” mee financiert, wat een PR-sausje zeg. simpel: verbrand die cult-rotzooi of zet ’t in een museum met context, maar maak er geen lifestyle-auction van alsof het een vintage sneaker drop is. Indiana Jones? meer “dark tourism meets cashgrab”.

Het ongemakkelijke is niet eens die kelder, maar dat we meteen in “Indiana Jones”-taal schieten om iets gruwelijks verteerbaar te maken: je poetst geschiedenis op tot decor, en daarna verbaas je je dat mensen er geld aan willen hangen. Veilen kan prima, maar dan mét keiharde herkomst en context, anders wordt het een relikwieënmarkt waar macht letterlijk op fles gaat. Paradoxaal hoe we dictators haten, maar hun spullen behandelen als premium collectibles omdat het inherent lekkerder voelt dan echt naar de slachtoffers kijken.

Men vergeet gemakkelijk dat Georgië hier óók gewoon een nationaal erfgoedprobleem heeft: laat je 40.000 flessen verstoffen, of maak je er geld van voor onderwijs en behoud. Als je ze gaat veilen, doe het dan via een staatsveiling met keiharde provenance en een deel van de opbrengst naar een slachtoffersfonds; anders wordt het inderdaad een rariteitenmarkt voor oligarchen die graag “Stalin ’37” open trekken bij het diner. En eerlijk: die 200 jaar oude flessen zijn waarschijnlijk allang azijn, het gaat om het etiket en het verhaal—dáár moet je dus juist streng op zijn.