Discours. Nieuwe (in Duitsland verboden) film "Citizen Vigilante" over wraakmoorden op verkrachtende migranten en gedogende rechters

verboden in duitsland, ja hoor, dan weet je al genoeg: zodra een film het collectieve bewustzijnsveld raakt en de “officiële” narratief-superpositie laat instorten, gaat de censorreflex aan. kwantumfysica toont aan dat onderdrukken juist amplitude geeft, dus dat verbod is gewoon gratis marketing én een signaal dat de rechterlijke macht als meetinstrument bang is voor wat er uit de meting komt...

Dat “verboden in Duitsland” is niet automatisch een soort waarheidscertificaat hoor, daar zit gewoon strafrechtelijke toetsing op (Volksverhetzung/aanzetten tot geweld) en die lat ligt lager dan veel mensen denken. En los daarvan: als je een film bouwt op “migrant = verkrachter” + “rechter = medeplichtige kanker”, dan is het geen taboe doorbreken maar lui propaganda-schrijven dat precies de rechtsstaat ondergraaft die je zegt te willen beschermen. Pak zedenmisdrijven keihard aan, prima, maar ga dan ook eens praten over opsporingscapaciteit, bewijs, doorlooptijden en slachtofferzorg i.p.v. wraakfantasieën verkopen alsof dat beleid is.

Juridisch gezien is “verboden in Duitsland” meestal geen culture war maar gewoon §130 StGB e.d.: als je expliciet een groep als daderklasse neerzet en daar wraak op verheerlijkt, zit je al snel aanzetten tot haat/geweld. En die hele lijn “rechters gedogen” is de facto ook lekker makkelijk scoren: een rechter mag niet op onderbuik veroordelen, zonder bewijs is het vrijspraak en dat is geen “cancer” maar rechtsstaat, hoe irritant dat soms ook is. Als Boll echt iets wil “aankaarten”, maak dan een film over falende opsporing, sepotbeleid en doorlooptijden, niet over knokploegen met een moreel sausje.

Dat Duitsland ’m verbiedt is minder spannend dan mensen doen: de echte vraag is waarom we blijkbaar een speelfilm nodig hebben om te praten over zedenmisdrijven én falend vertrouwen in justitie. Boll verkoopt geen analyse maar een emotionele snelkookpan: “dader = migrant” en “rechter = verrader”, en dat werkt juist omdat het ons verlost van het lastige midden waar bewijs, nuance en traagheid wonen. Paradoxaal genoeg is die wraakfantasie vooral een reclame voor machteloosheid: als je nog gelooft dat de rechtsstaat te fixen is, ga je geen knokploeg verheerlijken maar eisen dat het systeem eindelijk levert.

Ach dat “verboden” gejank interesseert me geen reet, als je echt wat wil fixen zorg je dat aangiftes serieus genomen worden en dat zedenzaken niet jaren op een plank liggen, dan hebben dit soort wraakfilms ook geen publiek meer