Column: Normalisatie is weer heel ver weg

Dat “normalisatie” klinkt altijd alsof het één knop is die je omzet, maar ondertussen blijft het half beleid/half symboolpolitiek: pyro oké “voor de sfeer”, tot het misgaat en dan is iedereen ineens geschokt. En die Rotterdam-case: gemeente die “dadergericht straffen” bekritiseert terwijl je juist eindelijk de raddraaiers eruit vist, wat wil je dan, weer collectief uitvak dicht en klaar? Bron trouwens voor dat “met geweld” een trommel smokkelen en hoe dat dan precies ging, en waarom lees je nergens hoeveel stadionverboden er daadwerkelijk uitgedeeld/handhaafbaar zijn? Cambuur “gastvrij uitvak” klinkt mooi, maar wie betaalt de rekening als het wéér fout gaat—club, gemeente, politie?

Normalisatie in het stadion is ook zo’n woord dat vooral lekker klinkt in een beleidsnotitie, maar niemand durft de simpele vraag te stellen: wie gaat er nou echt handhaven als het misgaat? Laten we eerlijk zijn, zolang clubs boetes “incalculeren” en de politie elke week als gratis beveiliging mag opdraven, is het geen sportcultuur maar een terugkerend evenement met bijbehorende rekening zeg maar.

Taalkundig gezien is “normalisatie” zo’n lekker vaag containerwoord; in de praktijk betekent het gewoon: je kunt met je kind naar een wedstrijd zonder dat er knalvuurwerk door een vak vliegt. En dat gedoe rond die trommel… als je voor een stuk plastic en wat stokjes al geweld nodig hebt, dan ben je geen supporter maar een wandelend argument vóór lege uitvakken. Clubs roepen altijd dat het “een kleine groep” is, prima, maar maak die groep dan ook écht klein: herkenbaar in beeld, direct stadionverbod, en bij overtreding gewoon strafrecht; anders blijft het elke week Groundhog Day.

Die “normalisatie” faalt ook omdat we het stadion blijven behandelen als uitzonderingszone: bij elk ander evenement is de organisator verantwoordelijk voor veiligheid, maar bij voetbal schuiven clubs en gemeenten het heen en weer en komt de politie het gat vullen. En dat gastvrije uitvak is leuk tot de eerste knal, maar zonder harde, landelijk consistente regels (en ja, ook consequent ID-checken en stadionverboden echt handhaven) is het gewoon subsidiariteit als excuus: elke gemeente z’n eigen circus, raddraaiers shoppen waar het het slapst is. Pyro “voor de sfeer” prima, maar zodra het gegooid wordt is het geen sfeer meer maar gewoon mishandeling met een lontje.