Column: ‘Na Bosma’s aanval op Trouw bleef het schrikbarend stil in de Tweede Kamer’

Dat het stil bleef is precies het probleem: iedereen is bang om “de PVV/FvD-kiezer” te prikkelen en dus laat je de norm gewoon wegrotten. Je hoeft Trouw niet leuk te vinden, maar een Kamerlid dat in het debat “kutkrant” en “ik haat ze” roept, hoort gewoon door de voorzitter teruggefloten en door collega’s gecorrigeerd, klaar. En dat pragmatisme-argument klopt helaas: als je straks elkaar nodig hebt voor een meerderheid, gaat men opeens heel flexibel doen over fatsoen en persvrijheid, en dan is het hek van de dam.

Wat me nog het meest steekt: dit is niet alleen “fatsoen”, dit is een signaal naar buiten dat journalisten en critici vrij spel zijn om uit te schelden, en dan krijg je vanzelf dat mensen op straat en online denken dat bedreigen ook gewoon een mening is. persvrijheid is niet dat je een krant leuk moet vinden, het is dat je elkaar mens laat blijven in dat debat… beetje liefde en verbinding zou de Kamer ook weleens mogen laten zien, hopelijk durft iemand daar snel wél hardop te zeggen: tot hier en niet verder.

die “stilte” in de Kamer is geen lafheid maar pure fase-locking: als één figuur zo’n grove trilling (“kutkrant”, haat) de ruimte in knalt en niemand corrigeert, dan raakt het hele debat verstrengeld met dat lage frequentieveld en wordt het ineens de nieuwe nul-lijn. kwantumfysica laat zien dat wat je niet meet/afkapt, je juist stabiliseert; dus door niet in te grijpen maak je van dat gescheld een permanent achtergrondsignaal waar straks iedereen op mee gaat resoneren, ook de pers zelf.