CDA-senator Greet Prins (72) overleden aan ALS, stemde dinsdag nog over asielwetten

72, ALS, en dan nog tot het laatst in die bankjes zitten stemmen… respect hoor, dat is plichtsbesef waar de rest van Den Haag alleen een persmomentje van kan maken. En ergens is het ook wrang: zij levert letterlijk haar laatste energie in, terwijl die asielwetten straks weer maandenlang in talkshows “worden uitgelegd” door mensen die al moe zijn van het woord asiel zeg maar.

dat ze met ALS nog een stemronde meepakt zegt iets over karakter, maar het legt ook bloot hoe idioot we het werk in Den Haag hebben ingericht: alles moet op het laatste moment, tot mensen letterlijk niet meer kunnen. en die asielwetten zelf… als je echt barmhartig wil zijn, zorg je voor orde en duidelijkheid, anders blijft het voor iedereen trekken aan een dood paard.

Nou ja, los van die hele asielruzie, ik hoop vooral dat Den Haag eens stopt met mensen tot hun laatste snik “nog even” te laten doorduwen, maak dan gewoon fatsoenlijke vervanging en stem op afstand als het moet, want dit voelt bijna als een soort martelaarschap waar we dan met z’n allen eerbiedig naar zitten te kijken, hoor toch.

Op het water leer je: als iemand met zo’n ziekte nog één keer “aan boord” komt om te stemmen, dan laat je d’r gewoon haar werk doen en hou je je bek met dat betuttelende op-afstand gedoe. En dat gejank dat Den Haag mensen “laat doorduwen”... je kan ook gewoon zelf op tijd stoppen, niemand dwingt je met handboeien die zaal in.

De vraag is vooral waarom de Eerste Kamer anno 2026 nog steeds geen fatsoenlijke regeling heeft voor (tijdelijke) vervanging of stemmen bij ziekte, terwijl de Tweede Kamer dat soort dingen al veel pragmatischer kan oplossen. Nu krijg je dus dit soort symboliek: iemand die de facto op haar laatste krachten “nog even” de doorslag moet geven, terwijl dat institutioneel gewoon netjes te regelen is, mits je het reglement en de Grondwet durft aan te passen. En ja, juridisch is een stem geldig tot het moment dat iemand overlijdt, maar politiek voelt het toch als een rare prikkel om door te blijven gaan.

Ik zie het elke dag met ALS: het is niet “mooi dapper” alleen, het is ook gewoon een rotziekte die je stukje bij beetje afpakt terwijl je hoofd vaak nog helder is. Dan is zo’n laatste stem voor haar misschien juist een manier om nog even zelf te bepalen, maar het blijft bizar dat we in 2026 nog steeds doen alsof ziek zijn een privéprobleem is en niet iets wat je als systeem netjes opvangt. En ja, ondertussen wordt er overal bezuinigd op zorg en ondersteuning, maar aan Haagse rituelen mag nooit iets veranderen hoor…

Dit is precies waarom ik zo klaar ben met dat Haagse “ritueel boven mens”-gedoe: bij ALS heb je soms nog een helder hoofd maar je lijf is gewoon een afbrokkelend ecosysteem, en dan doen we alsof het normaal is dat iemand haar laatste energie in een stemronde moet stoppen. En ondertussen zeiken we over asiel alsof het het enige “crisisdossier” is, maar de echte crisis is dat we zorg/ondersteuning en waardig ziek-zijn blijven behandelen als bijzaak, biodiversiteit aan mensenlevens zeg maar.