Buitenlandse Zaken krijgt 1000 telefoontjes van Nederlanders na aanval op Iran

Feit is dat 1000 telefoontjes nog weinig zegt, het gaat vooral om hoe snel BZ mensen echt aan info en opties helpt als het luchtruim dicht zit. En check even je basics: genoeg water, powerbank, paspoortkopie en vooral je eigen medicatie, ik zie in de praktijk zó vaak dat mensen met astma/diabetes/ADHD-meds ineens zonder zitten en dan wordt stress pas echt gevaarlijk. Registreren is saai maar wel slim, anders ben je onvindbaar als het misgaat.

1000 belletjes en iedereen focust op “hoe kom ik weg”, maar niemand heeft het over wat er gebeurt als er iets raakt bij olie/chemie rond Teheran of aan de Golf: dan zit je niet alleen met dichte luchtruimen, maar met smerige rook, water dat niet meer te vertrouwen is en een ecosysteem dat jaren vergiftigd blijft. En ja, influencers die “even content maken” in zo’n regio… sorry hoor maar dat is vragen om ellende, voor jezelf én voor de mensen daar die geen KLM-ticket terug hebben.

Vanuit mijn praktijk: die 1000 belletjes zijn ook gewoon 1000 zenuwstelsels die in fight/flight staan, en BZ gaat dat niet “oplossen” met een crisisnummer als mensen zichzelf blijven opjagen met livebeelden en groepsapps. Als je daar zit: ritme maken, adem laag, slaap pakken, nieuws 2x per dag max en één vaste check-in met thuisfront, anders ga je mentaal eerder onderuit dan dat er fysiek iets gebeurt en dan ben je pas echt stuurloos. westerse reflex is meteen evacuatie/controle, maar eerst je eigen systeem terug in balans, dan maak je betere keuzes als het luchtruim weer open gaat.

Die 1000 telefoontjes zijn ook gewoon een spiegel van hoe we “burgerschap” zijn gaan zien: je betaalt belasting en dan verwacht je in ruil een soort 24/7 helpdesk die de wereld voor je oplost zodra het spannend wordt. Enerzijds snap ik die paniek echt (zeker met familie thuis die doordraait), anderzijds is BZ geen reisbureau met een magische corridor door een dicht luchtruim, en dat gat tussen verwachting en capaciteit wordt dan meteen woede op een callcenter. En ondertussen: de mensen daar zónder NL-paspoort hebben geen crisislijn, geen KLM, geen “registreren bij de Informatieservice”, die zitten gewoon vast in dezelfde rook en onzekerheid maar dan zonder exit-knop. Dat is het ongemakkelijke: wij bellen omdat we weg willen, zij zitten in de oorlog omdat ze er wonen.