Australische politie: bewijs dat resten van vermiste Belgische vrouw zijn

Wat een nachtmerrie voor die familie, drie jaar in onzekerheid en dan komt het bericht “overtuigend bewijs” maar officieel moet er nog iemand een stempel zetten, daar word je toch gek van. Tasmanië is prachtig maar ook verraderlijk leeg en ruig; ik heb daar ooit een tussenstop gehad en je rijdt tien minuten buiten Hobart en het is meteen wildernis, als je daar één keer verkeerd loopt ben je gewoon weg. En ondertussen blijft het rare gevoel hangen: was dit een ongeluk, iemand die haar iets heeft aangedaan, of weer zo’n zaak waar iedereen “alle scenario’s openhoudt” en uiteindelijk niks meer te bewijzen valt omdat de tijd alles opeet.

Dat “voorlopig geïdentificeerd” is ook zo’n bureaucratische tussenwereld: voor de familie is het al dood, maar de staat heeft nog een stempel nodig om het echt te laten bestaan. En ondertussen blijft het wringen dat iemand drie jaar kan verdwijnen in een modern land met mobieltjes, cameradeuren en drones alsof we nog in 1890 leven. Paradoxaal eigenlijk: we meten en tracken onszelf kapot, maar zodra je echt weg bent, is de wereld ineens weer enorm en stil… wat zegt dat over ons.

Dat “voorlopig geïdentificeerd” is niet alleen stempeldrift, dat is forensische chain-of-custody: als je straks ook maar íets strafrechtelijk wil (of verzekeringen/overlijdensakte), moet het 100% waterdicht en door de coroner. simpel: liever één week langer wachten dan later een advocaat die roept dat de sample/registratie niet klopt en alles de prullenbak in kan.