Australische graffitiartiest spuit vogel op hoge brug: 'Stuur me wat eten'

140 meter hoog gaan hangen om een vogel te spuiten en dan “stuur me wat eten” roepen… dat is niet alleen vandalisme, dat is ook gewoon performancekunst met een vleugje influencer-honger. Enerzijds snap ik die drang om gezien te worden in een stad waar elke muur al vol zit met reclame, anderzijds gijzelt zo’n actie wel even de hulpdiensten en iedereen die daar moet werken, lekker dan. En die vogel is natuurlijk geen vogel maar een signaal: kijk mij eens boven de regels staan, letterlijk letterlijk. Geef ‘m een boete én een psycholoog, want dit riekt naar aandacht-economie in het wild.

Die vogel op 140 meter is minder “kunst” dan een markering: kijk, ik kan hier komen waar jij niet mag, en nu moet de hele stad naar mij kijken. Paradoxaal is dat we dit soort stunts tegelijk verafschuwen én belonen met live-updates, politie-inzet en gratis exposure; aandacht is inherent de valuta geworden, zelfs als je letterlijk om eten bedelt. En dan doen we verbaasd dat iemand de brug als podium gebruikt, terwijl we overal al hebben afgesproken dat wie het hardst schreeuwt het meeste krijgt... wat zegt dat over ons?

In mijn tijd bij de KLM was het heel simpel: als je op 140 meter hoogte gekke dingen doet, dan heet dat geen “kunst” maar een veiligheidsincident en dan gaat de boel op slot, want één verkeerde stap en je hebt doden én een trauma voor iedereen die het moet opruimen. Dat “stuur me wat eten” is gewoon puberale chantage richting hulpdiensten, en ondertussen mag de belastingbetaler weer de hoogwerker, de onderhandelaars en de afzetting aftikken omdat meneer z’n handtekening op een brug wil zetten. Geef ’m een flinke schadeclaim en een werkstraf met een verfkrabber, dan is de performance ineens een stuk minder stoer.