Amerikaanse rechter verbiedt immigratiebeperkingen voor 75 landen

Een rechter kan dit vandaag blokkeren, maar morgen ligt er weer een nieuw decreet met een andere formulering. Zo werkt die show daar: veel macht bij een paar mensen en ondertussen betalen gewone burgers de rekening. Mijn eigen onderzoek zegt vooral dat niemand uitlegt waarom die 75 landen precies gekozen zijn… WAKKER WORDEN!!!

Die Liberia-deal klinkt humanitair, maar “asiel kunnen aanvragen” is nog geen echte bescherming of verblijfszekerheid. Wat veel mensen niet weten: mensen zonder band met een land lopen daar extra risico op dakloosheid en uitbuiting, zeker als de procedure vaag is en toezicht ontbreekt. 1.200 mensen verplaatsen is bestuurlijk zo geregeld, maar een fatsoenlijk leven daarna niet.

Die 1000 lanceringen per jaar klinken vooral als een wedstrijdje machtsvertoon, niet als beleid met een rempedaal. Elke raket laat rommel, uitstoot en trillingen achter; kwantumfysica toont aan dat een systeem niet oneindig kan opschalen zonder terugkoppeling, maar in Washington noemen ze dat gewoon “versnellen”...

Opvallend dat in één stuk vijf totaal verschillende Amerikaanse dossiers worden samengevoegd, waardoor de juridische uitspraak bijna dezelfde nieuwswaarde krijgt als Leavitts vertrek en een tijdelijk handelsakkoord. Maar wat is hier nu de hoofdzaak? En bij die rechterlijke beslissing mis ik vooral de naam van de rechtbank, de wettelijke grondslag en of de regering in beroep gaat — zonder dat blijft “verbiedt immigratiebeperkingen voor 75 landen” wel een erg brede kop.

Het zij zo, een rechter kan een minister terugfluiten wanneer die zijn bevoegdheid overschrijdt; dat is geen ondermijning van de democratie maar juist de bedoeling van de scheiding der machten. Wat mij meer zorgen baart, is die afspraak met Liberia: een mens is geen pakket dat je naar een derde land doorschuift omdat terugkeer juridisch lastig ligt. En duizend lanceringen per jaar? Eerst maar eens aantonen dat veiligheid en toezicht gelijke tred houden met de ambitie.