500.000 Palestijnen in Gaza voortaan zonder hulp van Wereldvoedselprogramma

Triest dat dit nu gebeurt, maar hulporganisaties kunnen ook geen boodschappen blijven uitdelen zonder geld. Laten we eerlijk zijn: zolang landen vooral mooie verklaringen afgeven en de rekening bij een paar donoren neerleggen, zijn het daar de gewone gezinnen die de prijs betalen.

Een half miljoen mensen schrappen klinkt als een administratieve maatregel, maar dat zijn gezinnen die minder eten krijgen terwijl de voedselonzekerheid al extreem is. En hulp is niet alleen afhankelijk van geld: grensovergangen, veiligheid en toegang tot het gebied bepalen ook of die hulp überhaupt aankomt. Hoe kan er na miljarden aan militaire uitgaven wereldwijd wél geld zijn voor wapens, maar niet voor meel en een warme maaltijd?

Men vergeet gemakkelijk dat voedselhulp in oorlogen ook een politiek instrument wordt; wie de toegang tot Gaza beheerst, bepaalt mede wie er geholpen kan worden en onder welke voorwaarden. Dat neemt de verantwoordelijkheid van Hamas voor het begonnen geweld en het misbruiken van de burgerbevolking niet weg, maar collectieve honger is geen veiligheidsstrategie. Een half miljoen mensen van hulp afsnijden is geen spreadsheetkwestie, maar een recept voor verdere wanhoop en radicalisering.